zaterdag 13 maart 2010

au revoir

au revoir. au revoir. now it's over to woolf. & bell.

vrijdag 5 maart 2010

aliens

Gawdon Bennet! maybe, who knows? somethink' else is cookin'... OK?

woensdag 3 maart 2010

maart met een staart

Bloggen en ervoor worden erkend is van in den beginne een beetje strijd leveren gebleken. Zolang leescijfers flaneren, is de auteur welgezind. Maar twijfel is een funny thing, en een mens kan net zolang wedijveren met een monddood lezerspubliek. Het is vreselijk singulier, en daardoor ook vereenzamend. Me eenzaam voelen is niet wat ik wil.
Ik ben, al jullie trouwe lezers, bijzonder dankbaar voor het weerkeren op dit blog. Ik heb het me (te) vaak afgevraagd, wat is het wat jullie bindt? Ik geef toe, het afgelopen halfjaar is het jullie stille aanwezigheid in de statistiekcoulissen geweest, die me erbij heeft gehouden. Nu heb ik besloten dat het koekeloeren me net iets te zwaar valt om op deze manier verder te zetten.
Daarom heb ik besloten het travelswithmyson-bijltje erbij neer te leggen. Het is mooi geweest, spannend, verrassend en verrijkend. Ik ben tegen fijne mensen aangelopen, waarvan ik hoop dat ik ze in het echte leven blijf ontmoeten. Tom Waits zegt het treffend : “I don’t have a drinking problem, except when I can’t get a drink.” Dat is vast een onderliggende toedracht van bloggen, op café gaan zonder bier.
En dan ga ik nu een frisse pint halen.
Yours, n@

zondag 28 februari 2010

wat schoon is

TOM FORD’s (Amerikaans modeontwerper) lange speelfilmdebuut, gebaseerd op Christopher Isherwood’s roman uit de jaren zestig (20ste eeuw) A SINGLE MAN, is een oesterparel om te bekijken en te beluisteren, maar de schelp is minstens zo belangrijk. Isherwood hield van mannen, slaagde erin die lichamelijke fascinatie om te zetten naar tijdloze liefde, en hier nu is een film die die schoonheid probeert te vatten. Ford zelf steekt het ook niet weg, maar slaagt er wel in de aandacht van de kijker naar die details te leiden die emotie emaneren in oorzakelijk verband. Als kunst een benadering is van het leven, en een kritiek wil zijn op het leven op zich, dan is schoonheid van een gelukzaligheid die niet kan worden verbroken. Moge Julianne Moore dan fataal zijn en Colin Firth one perfect George. Traag, klassiek. En een geweldige muzikale score.

vrijdag 26 februari 2010

zusje

Zonen en dochters vliegen uit. Doordrongen van het nakende coming of age-syndroom, stapt de zoon des huizes weg. Gewoon. Naar school. En straks de vrijdagavond en het weekend tegemoet. Aan de ontbijttafel enkele verplichte house-nummertjes, hij met glunderende ogen, ik met een brok in de keel. Ze zijn zo schoon aan het worden, die jonge madammen en meneren die met een beetje geluk de nieuwe wereld(en) inluiden. Niet dat hij het gehoord wil hebben, en nog veel minder gevoeld; de vijf-meter-radius ‘van men erf!’ blijft van toepassing. Maar het is een afstand die ik met plezier houd. Ieder zijn terrein, tenslotte.
Bloedverwante wedijver met zijn grote broer kent de zoon niet. Mijn eigen ‘grote broers-kleine zus’ jaren zijn in die zin over dat zij en ik heden minder van elkaar verschillen dan destijds het geval was. En alhoewel ik nooit een zus heb gehad, ze ook niet heb gemist, heb ik het me altijd een beetje afgevraagd. Zijn zussen spiegelbeelden in elkaars verlengde of mekaar weerkaatsend? Ijveren ze om aandacht, zijn ze ziekelijk jaloers, kan het hen echt niet schelen? Fascinerend, op zijn minst. En wat fijn, en spannend, om zomaar ineens, met het grootste gemak van de wereld, er een zusje bij te krijgen. Cheers, M.

be fairing

woensdag 24 februari 2010

[those were the happiest...]

zondag 21 februari 2010

[21102010:10:28:14]

zaterdag 20 februari 2010

tussen rijsel en toerkonje...

... ligt Robaais, een overblijfsel uit het graafschap Vlaanderen, waar een boekenverkoper voor de camera wegduikt tussen zijn boeken, een stoffenwinkel stinkt naar mottenballen, een baal grof linnen in de gang van de winkel met draperies uitrust, het grand hôtel druipt van de vergane glorie, reus pierre in de hal van het eclectische stadhuis op Godot wacht, dmaurice voor de bloemenwinkel floreert, mos op het arduin van het hôtel de ville welig tiert, (bloomsbury!) fijngekapte tegelvloer in de chapellerie op de grote laan werd gegoten, een art-deco zwembad is omgebouwd tot kunsttempel. Ouderwetse degelijkheid en verkapte waanzin in een Noord-Franse grensstad waar in het voorjaar de baan wordt vrijgemaakt voor moedige cyclistes.

vrijdag 19 februari 2010

dramatis personae

(Vanessa Bell paints kitchen maid in CHARLESTON FARMHOUSE)
In Sussex (UK) staat een huis, een boerenhoeve. In de vroeg 20ste eeuw woonden daar Vanessa en Clive Bell; zij kregen twee zonen. Met kunstenaar Roger Fry kende Vanessa een korte liefdesromance, waarna zij verliefd werd op de ambigue schilder Duncan Grant. Zij kregen samen een dochter.
(plate by Duncan Grant for Omega Workshops)
Vanessa Bell was schilder en decoratief kunstenaar. In CHARLESTON FARMHOUSE, de boerenhoeve waarvan sprake, schilderde zij muren en meubilair in de inmiddels als Bloomsbury bekend geraakte stijl. Vanessa was tevens zus van Virginia Bell. Na diens huwelijk met Leonard Woolf, socialist, literair en politiek journalist én uitgever werd Virginia Woolf onder haar getrouwde naam bekend als één van de meest imaginatieve en creatieve schijvers van de twintigste eeuw.
(The Kitchen by Duncan Grant)
CHARLESTON FARMHOUSE werd in de vooroorlogse periode (WOI) het schouwtoneel van samenkomsten die bewoners en bezoekers verenigden in sociaal-politieke en kunstzinnige debatten. Schrijver Lytton Strachey, journalist Desmond McCarthy, auteur E.M. Forster, econoom Maynard Keynes waren er graag geziene gasten en beïnvloeden elk op hun eigen manier de Bloomsbury geest.
In La Piscine te Roubaix (F) loopt de tentoonstelling BLOOMSBURY GROUP inmiddels ver ten einde. Het is met name de geest van CHARLESTON die de verzorgde expositie oproept, en op een bepaalde manier is de achtergrond van La Piscine het perfecte schouwtoneel voor de herinnering aan hoe, behalve elkaar bekampen, kunst, politiek en sociaal-economisch engagement zich ook kunnen verenigen. Indien u er voor 28 februari 2010 nog de tijd voor overhoudt, dan is een bezoek aan CONVERSATION ANGLAISE bijzonder de moeite waard.
Een zalige P.S. : de menukaart in de met stijl uitgebate taverne biedt Bloomsbury getinte English dishes aan, o.a. verzorgd door Patisserie Meert uit Lille, en waar yours, truely helemaal warm van werd...

[08022010:08:13:02]