maandag 30 juli 2007

magere jaren?

Slapeloosheid heeft een merkwaardige kwaliteit, bedenk ik als ik iets voor drieën klaarwakker op bed lig. Buiten is het nachtstil. Er brandt nergens een lichtje en er rijden geen wagens. Alles en iedereen lijkt te zijn opgehouden met bestaan. Alleen ik ben wakker, en ik kan niet slapen. Zouden dit magere jaren kunnen worden, mijmer ik verder, in tegenstelling tot de titel van het boek dat ik opensla, in de vage hoop dat lezen over New York me zal vermoeien en ik opnieuw zal kunnen inslapen. Maar ’s nachts ben ik dan ook geen happy thinker. Ik haal een glas water in de keuken en plaats het op het craquelé oppervlak van mijn nieuwe Marie Antoinette nachtkastje.


Marie Antoinette spookt me trouwens al een poosje door het hoofd. Niet de oorspronkelijke versie van het vrouwmens, dan wel Sophia Coppola’s interpretatie in de gelijknamige film. Heb ik het al gezegd? De recente, geromantiseerde verfilming is een aparte aanrader. Ik mag niet verklappen wat het was dat me zo aangenaam verraste aan de film. Dat moet je vooral zelf uitmaken als je de film kijkt. Of mijn kastje origineel is vraag ik me niet eens af. Het vult een lege ruimte op naast mijn bed (en maar liefst twee ruime laden!) en het zet een sierlijke ondertoon in de slaapkamer. De keramieken bolvaas is van de hand van Karin Bain en de zomerquilt werd jaren geleden gemaakt door yours truely. Vintage inmiddels!

En dat is niet de enige aanwinst van deze week, op mijn minireisjes van hier naar ginder! Dezelfde vriendin die me hielp het Marie Antoinette kastje door de straten van Geraardsbergen veilig thuis te brengen (bedànkt, Isabelle!), leidde me naar een ‘nieuwe’, tweedehandse fiets. Ik heb vanmiddag een testrit door de straten van de stad gemaakt, zonder mijn versnellingen in te stellen (dat lukte niet echt) en het verschil met het prehistorische débâcle waarmee ik voorheen de straten onveilig maakte is niet te schatten. Nu kan ik eindelijk het jaagpad langs de stroom kiezen én snelheid houden, de potsierlijke visgraatsculpturen op de kaai behendig ontwijkend. Yey!






























































Overigens was ik dit weekend toch in Leuven! Telkens ik de stad binnenrijd en uit het treinraam tuur word ik aangenaam verrast door de mini skyline die Leuven rijk is. Vrijdagavond nam Anne me mee naar DE BLAUWE SCHUIT. Weg van de mensendrukte en in een ontspannen sfeer genoten we als rasechte genieters van een vlotte en persoonlijke bediening. Aanbevolen op een warme zomeravond, want het gezellige terras dat achterin ligt is ruim en erg groen. Het BELEUVENISSENthema SALSA klonk vanop afstand overigens innemend. Vanop afstand!

(annet)

1 opmerking:

Isa zei

't is graag gedaan zenne, nadin(eken)