donderdag 16 augustus 2007

meryl streeps kuchje

Happenstance maakt dat ik op maandag een home versie van BRIDGES OF MADISON COUNTY van onder het stof haal en onderuit zak op de bank. Ik was het alweer vergeten, totdat ik het waarneem : het zachte kirrend keelgeluid van het hoofdpersonage Francesca. Maar ook als Clarissa (THE HOURS) voert Meryl Streep het charmante keelgeluid op, in de cruciale scene tussen haarzelf en haar stervende vriend. In ANGELS IN AMERICA, de bekroonde epische filmversie van het controversiële theaterstuk uit de jaren ’80 (TONY KIRSCHNER), weet ze het onmiskenbaar uit één van de vele personages die ze neerzet te wurmen. Het is bijna onopvallend en het zegt zoveel meer dan woorden.

Ik voel me melancholisch worden. Ik ontmoet op dinsdag Ivan, een lyrisch ex-vriendje. We zagen elkaar twintig jaar niet. In aanloop naar de spannende gebeurtenis, voel ik dat ik uitkijk naar ons weerzien. Niet dat ik op een romantische avond aanstuur. Wel herinner ik me glashelder de esoterie tussen Ivan en mezelf en in de mails die we recent wisselden is daarin niets veranderd. We weten dat elkaar ontmoeten gezellig wordt. Dat we zullen peilen naar elkaars leven.

Ik toon Ivan de stad waarin ik woon. De Muur, met bovenin de kapel en op de binnenmuren honderden stenen dankbetuigingen van geredde mensen. We schuilen voor de regen en drinken een aperitiefje in het Hemelrijk. Van de Vesten tot het Stationsplein en weer terug, lopen we elkaars leven in en uit. Hij maakt nog steeds muziek, en hij doet dat goed. Hij zoekt naar uitbreiding van zijn opnamestudio. Misschien trekt hij landinwaarts, waarschijnlijk weg uit Brussel. Ik vertel hem over mijn plannen.

We hebben beiden één zoon, van dezelfde leeftijd. Niet alleen dat. We hebben toevallig hetzelfde televisietoestel. We gebruiken toevallig hetzelfde fototoestel. We kiezen toevallig dezelfde muziek. Toevalligheid der dingen hebben we altijd gehad. Dus spreken we bij het afscheid gelijktijdig met elkaar af dat we elkaar opnieuw ontmoeten, over twintig jaar. Want het heeft wel iets: de tijd die ons behaaglijk toont hoe weinig we wijken van ons binnenste, terwijl uiterlijk stemmingen en situaties onafgebroken wisselen.


De zomerregen is opgehouden als ik Ivan groet. Net voor hij gaat hoor ik hem Streeps kuchje maken. Het leven is goed.

1 opmerking:

hanneke zei

haai nadine,
je berichtje over het weerzien met je ex-geliefde deed me denken aan de wonderlijke films: Before sunrise en het vervolg hierop, Before sunset. Hierin ontmoeten een jongen en een meisje elkaar en besluiten, na een overweldigende dag en nacht, elkaar over een half jaar weer te zien... maarrr dat half jaar werden negen jaren en hoe die zijn verlopen...Check it out/ maar 20 jaar is natuurlijk wel lang..... hoezo dat zo? vraagt mijn nieuwsgierige aard dan ;-)
hanneke