donderdag 30 augustus 2007

met zicht op ...

In de binnenstad worden gewekt door een haan die kraait voert me subito presto terug naar mijn kindertijd. De haan-des-huizes kraaide zich elke ochtend te pletter en ik was wakker! Zijn hennen waren minder adept, tenzij ik me op hun terrein waagde. En dat moest wel, als ik werd opgedragen de kippen te voeren. Ik heb menige hen de onderkant van mijn schoen laten zien. Mijn magere tenen in sandalen waren nu eenmaal geen voer.
De zwarte kippen waren rasechte aanvalsbeesten. Als ik hen niet met zachte dwang de andere kant op duwde pikten ze zich een weg door mijn vel. De bruine waren braver. Ze hielden dat kloeke kopje even stil en leken zich af te vragen, élke keer weer, wat ik kwam doen. Geen enkele witte kip heb ik zich ooit weten opdringen. Ze waren gewoonlijk dan ook laatst om slechts de kruimels op te pikken. Tamme kippen. Aan die bitterzoete taferelen denk ik als ik de stadshaan hoor kraaien. Ik vraag me al jaren af waar vandaan hij kraait.

Iets na middernacht kom ik uit bed om een gastcollege in het najaar uit te schrijven. Karin Bain heeft me uitgenodigd om op de Internationale School van Geneva te spreken over mijn discipline : patchwork. Sinds de bibliotheekopleiding heb ik powerpoint ontdekt en ik heb wel zin om opnieuw te spelen, bovendien op creatief terrein. Ik zag de beelden aan me voorbij trekken, bleef hierdoor dus wakker en besloot om het moment niet langer te negeren. En het is ook het moment dat ik wil vatten. Bij wijze van korte-termijn inspiratie lichtte ik Lee Millers fotoboek PORTRAITS FROM A LIFE, geschreven door Richard Calvocoressi, van mijn nachtkast. De glamour en glitter van beroemdheden uit de jaren 1930-50 hielden me gezelschap, terwijl ik mijn presentatie optekende. Als ook jij houdt van surrealisme in de fotografie dan is dit boek een zalig toonbeeld ervan, bovendien voorzien van Millers eigenzinnige technische verworvenheden (o.a. solarisatie of sterke overbelichting). Ooit in de leer bij dada-surrealist Man Ray maakte Miller indrukwekkend eerlijke foto’s van haar vriendenkring, waaronder Max Ernst, Paul Eluard, Jean Cocteau, Picasso, … Voor de leken en twijfelaars (ik hoorde er heel even ook bij!) : Lee Miller was een vrouw. Go and have a look!

En tenslotte nog dit niet onbelangrijk dagelijks gegeven. Wat zie jij uit het raam als je werkt?
Ik zag gisteren boven Kapellekerk in een onafgebroken tempo pluizig witte wolken voorbij drijven. Variërend van altowolken ’s morgens naar torentjes 's middags en overgaand in vlokkerige wolken tegen het vieruurtje.


Ik checkte met Leen wat zij ziet vanaf haar verdieping in de bank en ze zei : de toppen van drie bomen die groeien op de eerste verdieping.
Ugh? "Ha ja, die staan in reusachtige potten."
Marleen, die werkt op de Beurs, kijkt op stoffige lamellen die het zonlicht niet alleen filteren. Op regendagen wordt het weinige licht simpelgewoon buiten gesloten. Oh, eek!

Hoe belangrijk is het panorama buiten ons werkraam? Hoe inspirerend werken de beelden die statisch of dynamisch de revue passeren? Laat me weten wat jullie zien, daar buiten jullie werkraam! Reageer via de 'reacties' link hieronder.

2 opmerkingen:

sTeyner zei

De weerspiegeling van mijn computerscherm verbreekt het rustgevend zicht op't park van Sint-Pieters-Woluwe. Het drukke verkeer op de Tervurenlaan wordt het stilzwijgen opgelegd door de vele bomen, eenden vertoeven rond een vijver. Als de zon schijnt, is het genieten. Even weg van de stress, even vergeten, rustig ademhalen en glimlachen naar de zon... rustgevend en zalig ! Life's beautiful

Luc Van Haute zei

Ik maak er tijd voor om nu en dan buiten te piepen.
2 Paarden, 3 schapen, enkele kalkoenen en enkele kippen leven rustig hun leventje in een weids landschap, afgebakend links en achteraan met weerderig groen. De rechterkant is een prachtig groeiende bio-moestuin. Daar buiten te lopen is iedere keer enkele minuten vakantie.
Ik heb véél vakantie