zondag 13 januari 2008

anvers, mon amour – pas trop

Men zegt van Antwerpen en Brussel dat ze rivaliseren. Dat Antwerpenaars het niet hebben begrepen op Brusselaars, en vice versa. Ik ben geen Antwerpen-liefhebber, ik ben een Brussel-lover. Maar af en toe het gras aan de andere kant proeven (ook letterlijk), houdt ons alert. Mariska boekte (cheers!) bij wijze van verrassing een overnachting in een *****-etablissement, met uitzicht op ’t stadspark (he, niet helemaal, but hey!), en dus is Antwerpen aan ons voor 24 uur. Net genoeg tijd, dachten we.

Koud en onguur, maar langzaamaan meer zon. Dat was zaterdag. Een omschrijving die ook voor het beleven van de stad kon opgaan. Onverwachte, culinaire hoogstandjes op bescheiden, rustige locaties en de moeite van het zoeken en het wachten meer dan waard. De kringwinkel Sint-Jorispoort is twee maanden geleden gerenoveerd en biedt op 3 verdiepingen ruimte, snuisterijen en parafernalia. Aan ’t begin van onze wandelmiddag en na een exki-ontbijt, een oase van ochtendlijke rust. Behulpzame bediening!

Kuieren, verloren lopen, stadsplannen niet kunnen ontcijferen (oh – dit is tricky. Niet dat we geen kaart kunnen lezen, maar ’t is zo bijzonder kleine druk, hein?!), straten herkennen van de vorige avond (of toch niet?), … Vintage galore, en de zon komt uit. Die bloesems!

Kammenstraat is hip, en druk en een rustige plek vinden om te middageten blijkt andermaal geen sinecure. Maar wat de vorige avond werkt door volharding, kunnen we vanmiddag wellicht nog ’s overdoen? KOOKABURRA, gelegen in een hoek van de Grote Markt, verrast op vrijdag met een bijzonder inventieve kaart. De vegetarische lasagne blijkt gedurfd in combinatie van ingrediënten, en proeft hemels. Als we op zaterdagmiddag langs het water slenteren, en andermaal honger willen stillen, vallen we binnen in DE STOEMPPOT. Waarom niet? Rust, een ontspannen muziekje en een zeer voortreffelijke kaart. Beide eetgelegenheden warm aanbevolen.

24 uur is k o r t en selecteren blijkt noodzakelijk. Op de valreep bij DE MARKIES een indrukwekkend fotoboek opgepikt. Ken je dat, een fotoboek willen omdat één foto je compleet begeestert? Met een verhelderend voorwoord door William Boyd, die de kracht van de anonieme foto raak definieert. Kiekjes worden wellicht eerst genomen om een persoonlijk moment vast te leggen, maar de onverwachte diepgang van zo’n verstild moment spréékt. Walker Evans zegt terecht : “Fine photography is literature, and it should be”.

Wel, dat maakt mij happy, dit weekend.

Geen opmerkingen: