woensdag 6 februari 2008

februus

Wind in mijn rug, wind van opzij [gisterenavond nog laat buiten]. Wind in mijn hoofd, wind in mijn oren [vanmorgen veel te vroeg op]. Gelukkig is er afleiding in de vorm van een familiekroniek om u tegen te zeggen : Joyce Carol Oates’ laatste kindje THE GRAVEDIGGER’S DAUGHTER. Een beetje een Irving, die Oates, maar dan wel een betere. [Ha!]

Niet noodzakelijk beter, maar wel gelijklopend en net als bij Irving doorregen van soms bijtende, doorleefde humor. En niks beter denkbaar om de donkere beproeving die februari andermaal blijkt te zijn, te bedwingen.

[geplukt van wikipedia : januari en februari zijn de laatste twee maanden die aan de kalender werden toegevoegd, aangezien de Romeinen de winter als een maandloze periode zagen (!). Februari is genoemd naar FEBRUUS, god van purificatie en de onderwereld].

Vandaar al die wind dan?

Geen opmerkingen: