maandag 18 februari 2008

mozart is patchwork

MOZART houdt me al een dag of vijf in zijn ban. Hij zit naast me op de trein naar Brussel, schopt tegen de schenen van de onverlaat die de treinbank voor dagbed aanziet en knipoogt dan naar me. Zijn vederlichte pianogetokkel doet de wagens tussen de zebrapaden in spontaan voor me halt houden, zodat ik verrast de overkant van de Keizerinnenlaan bereik. Don Juan's sukkelgang verleent het rood in de werkwandelgangen een donkere gloed. In Leuven verbergt Wolfje zich op de bank van eetcafé ZOFF en hangt hij zwierig te chillen in de schedelkapstokjes van loungebar LOUIS.

Mozart is opdringerig. Zelfs zonder oortjes weerklinken in mijn hoofd sonata’s, van begin tot einde. Alsof ik de partituur voor me heb, vallen me de wisselende richting, de halts en de re-starts op. Voor het eerst daagt de muziek me als een samenhangende versnippering in een geheel. Wat ik zie is een muzikale quilt, wat ik hoor zijn ton-sur-ton kleuren.



Uiteraard word ik herinnerd aan die andere Mozart, AMADEUS. Vijf keer op rij houdt Tom Hulce me in de eighties in de cinemastoel gebeiteld. Hoe zou het met de man zijn? Lang wacht ik op een antwoord op mijn innerlijke vraag niet want serendipiteit luistert mee. STRANGER THAN FICTION pikt hem op in een schitterende, korte cameo. Zo kort dat ik de extra’s nodig heb om de acteur te herontdekken. De lach is er voor de gelegenheid uit, maar zijn onverbeterlijke elan is gebleven. De film (inclusief soundtrack), net zo gelaagd als Mozart himself, is een absolute aanrader.

Buiten word ik het inmiddels al zalig gewend dat de zon winters laag hangt, en opwarmt. Onbekende steegjes, onvermoede gangetjes, zompig weiland; we lopen ze ’s middags allemaal. Kale bomen, ritselende bla’ren en licht. Verleidelijk dieporanje winterlicht. De industrie langs het jaagpad hult zich in een zwijgzaam jasje zondagsrust. Dona eis requiem. Amen.

Geen opmerkingen: