maandag 25 februari 2008

primeur

"I used to be of the Hebrew persuasion, but as I got older, I converted to narcissism." (Woody Allen als Splendini in SCOOP)

Toen ik voor het eerst ANNIE HALL zag, op slepende filmrollen in het jeugdhuis, (wanneer was dat ook weer?) kreeg ik de slappe lach in de scene waar Allen omwille van een nerveus, onfortuinlijk handgebaar een LP de kamer van Annie rondslingert. Allen’s klungeligheid! Diane Keaton’s verwilderde blik! De actie! Briljant. Een acteur is geboren, dacht ik.

HANNAH & HER SISTERS en het ernstige INTERIORS bevielen me heel erg. Er zijn films van Allen waarbij ik gierde (BANANASSLEEPER) en er zijn er waarbij ik om de haverklap indommelde (PURPLE ROSE OFwil ik niet meer zien; teveel pogingen ondernomen die op niks uitliepen). SMALL TIME CROOKS is zo grappig echter dat mijn hart weer aan Allen opwarmde.

Maar recentelijk ben ik opnieuw in de verveling beland. MATCHPOINT is onverdraaglijk oppervlakkig, en SCOOP, alhoewel beloftevol aanvangend, verdrinkt in een attitude die Allen regelmatig hanteert : nonchalant geacteerde stunteligheid, waarbij de weinig diepgaande karakters de gelaagde inhoud verzwelgen. Hoe zeer het de opzet van de regisseur moge wezen… het effect is ontgoochelend.

Johansson zegt het halverwege de film nietsvermoedend zelf : “If we put our heads together, we’ll only hear a hollow noise.” Oh, wow!

Geen opmerkingen: