donderdag 6 maart 2008

de reiziger komt thuis

In het oog van de storm heb ik ontdekt dat de virtuele wereld mij minder bekoort dan ik dacht. Er gaat niks boven menselijk contact, en ik heb nood aan mensen van vlees en bloed om me heen. Weblog noch website, podcast noch vo(i)dcast, … hebben het intrinsiek in zich om leemtes op te vullen. Of misschien wel leemtes opvullen, maar heeft die vulling betekenis? En is die vulling niet onmetelijk vluchtig en daardoor onverdraaglijk? Hier vandaag, morgen vervangen?

Toen ik begon te schrijven, had ik als doel een reisweg af te leggen vanaf het begin tot de zomer van 2011, want dan plannen we een overtocht naar de US. Misschien moet ik gewoon terug naar die oorspronkelijke idee. Want af en toe ontmoet ik in de wandelgang iemand die vraagt : “En, Amerika?”. Ik moet dan glimlachen en nodig vanzelfsprekend de bevrager mee uit. Het groepje groeit.