maandag 14 april 2008

media ha ha

jour·na·list (de m; journalisten)
1
verslaggever
pre·sen·ta·tor
(de m; presentatoren, presentators; presentatrice)
1
iem. die een tv-programma, een forumdiscussie e.d. presenteert


RADIO
Valt het de ontvanger op hoe ernstig zenders zichzelf nemen? Ik hoor heden geen onderscheid tussen de journalist en de presentator. Onrustbarend. Nochtans ligt per definitie vast dat hun respectieve taak zich niet in elkaars werkgebied bevindt. Het gevolg van de belangenverstrengeling is dat ik als ontvanger de vlotte ernst waarmee men zich van zijn taak kwijt foutief interpreteer. Ik leid af dat het journaal loopt, maar het is de zoetgevooisde stem van de infomercial-lezeres die opklinkt. Zij vertelt me indringend en om het uur hoe ik mijn financiële leven op orde krijg. Vervolgens verslik ik me aan het naadloos in elkaar schuiven van programma en nieuwsblok. Mijn hart klopt wild, maar vals alarm. Tegen de middag ontaardt een ochtendlijke primeur in een gedropt nieuwsitem. Daar loopt ernst de deur uit.

Radiomensen getuigen van gestage honger : zij onderbreken gasten in het midden van een uiteenzetting en jagen hen op, ze voegen ongevraagd hun persoonlijke inkijk toe. Schaamteloos slokken zij de zinnen van de interviewees op. Een interview wordt herleid tot een oneindig doorslagje van ik-heb-het-allemaal-al-gezien, maar nog even voor de ontvanger! Radiomensen luisteren niet naar hun beschaafde gasten, want meester klok wacht om de hoek. Kwaliteit, stijl en finesse met elkaar verbinden schreeuwt om vakmensen, tijd en geduld. Die combinatie blijkt niet het stokpaardje van de media vandaag.

TELEVISIE
TV
scoort minstens even laag, want hier krijg ik beelden bij de ernst. Om te oordelen moet ik kijken, dus zap ik langs VERMIST (de serie). Ik kijk mijn ogen uit op de verblindende mannen- en vrouwenpopjes die zichzelf tot rechercheur hebben gebombardeerd. Al wat nodig is zijn maatpakken en five o’clock shadows, geflankeerd door eye lined slanke lijnen. Het gewicht dat zij in hun rol leggen werkt averechts op me. Als in een tijdspanne van 45 minuten vermisten-dossiers kunnen worden afgehandeld, dan zie ik de soap al liggen. Om het plaatje te vervolledigen, krijgt de verstrooide kijker in het aansluitend reclameblok een verwijzing naar de serie voorgeschoteld. De copywriter heeft het subject ‘vermist’ gelinkt aan een nieuwe wagen op de markt. Ik voel me, in de plaats van iedereen die de realiteit van vermiste personen leeft, beledigd.

Media maken me bang. De neerbuigende houding van de uitvoerders doet me duizelen. Het VRT-JOURNAAL kreeg recent een nieuw kleedje aangemeten. De zender heeft het nodig geacht haar kijker te verrassen met wisselende kleuren en waarschuwende gongen. Het visuele aspect niet te na gesproken is een degelijke nieuwsverspreider verworden tot een doordeweekse tegenhanger van de VRT-NIEUWSSHOW op zondagochtend. Andermaal delven moraal en feiten het onderspit tegen humane vervlakking en medialisering ervan. Irritante reclameblokken en real talk van (ex-)jounalisten dragen mediagenieke ernst hoog in hun vaandel, waarna kwaliteit een beurt krijgt. Zelfrelativatie en humor ontbreken op het appèl, tenzij ten koste van anderen. Valselijk en sluw worden wedstrijden van allerlei aard ingelast. De onderliggende boodschap is niet mis te verstaan : meedingen om mee te zijn, je als ontvanger aangesproken en betrokken voelen. Opdat je niet eeuwig de bal mis zou slaan, achter de wagen aan zou hollen of tout court de boot zou missen.
(En dan heb ik het nog niet eens over de geschreven pers gehad.)

Ik weet niet hoe dat werkt voor anderen, maar mij heeft de ontwikkeling van de laatste jaren definitief verlost van mijn (tanende) interesse in ‘het nieuws’. Ik ga voortaan nieuwsloos door het leven, en ik kan erom lachen.

(foto's : cheers, Catherine Tate & i am not bovvered!)

5 opmerkingen:

didiermaurice zei

Ook in de vingers: een knap essay over de bewustzijnsindustrie. Het gaat je goed af. Voedsel! Grtz. d.

Tom zei

Gisteren was er ook op canvas: The story of the weeping camel. Een aandoenlijke film over afscheid, verstoten en hereniging. Zonder veel woorden, maar bijzonder intens. Gelukkig hebben we nog een kwaliteitszender op onze kabel.

Cram zei

Met zo'n 'pen' moet je dringend in de journalistiek ;)

traveling... in huis en erbuiten zei

Mannen! Cheers voor jullie aandacht.

Tom : doorklikken op 'mijn volledige profiel weergeven' en via (linkerkolom) 'email' je adres achterlaten, please? Zo kan je het (niet openbaar) aan me doorgeven.

Ciaokes - n

Jean Pierre zei

Knap!

Wat de radio betreft vind ik het ook vreselijk, de donna-stijl op radio 1.

Wat de TV betreft. Het kan mij echt niet schelen. Kijk er gewoon niet naar. Ik heb mij er al van toen ik kind was aan geërgerd omdat die bij mij thuis van het nieuws tot het slapengaan op BRT1 aan stond, ook als er niemand keek.
Om die reden moet ik ook onder andere het ouderlijk huis ontvlucht zijn.