vrijdag 11 april 2008

vrijbuiterij

Rijkelui hebben er verschillende, voor elke mood één, en allen hebben ze sanitaire voorzieningen en suite. Een doorsnee mens mag zich gelukkig prijzen als er een hoekje vanaf kan dat je naar eigen zin invullen kan (dat is wat ik hoor opklinken in drukke gezinssituaties). Het kan erger. Op sommige plaatsen in de wereld, plaatsen waarover je hoort spreken en die je schaamteloos afgebeeld ziet, in reality shows bijvoorbeeld, delen bewoners ze met zoveel andere gezinsleden dat ze aan geen kanten persoonlijk kunnen worden genoemd. De mensen zijn er echter niet ongelukkiger om. Hetgeen bij mij de vraag oproept : hebben we ze werkelijk nodig?

Virginia Woolf had er één, en ze noemde ze A ROOM OF ONE’S OWN. Woolf boerde niet slecht, alhoewel ze ’t graag tegensprak. Historici in één van haar verblijfplaatsen, Monk’s House in Rodmell, bazuinen rond dat ze zichzelf als ‘arm’ bestempelde. Woolf pendelde nochtans tussen verschillende kamers in Sussex en London. Haar scherpe oordeel over arm en rijk noopte M. en mezelf tot een felle discussie op het grasperk, vóór Woolf’s bekoorlijke schrijfprieel. Wat is arm zijn? Is het één personeelslid in dienst hebben in plaats van zeven (voor elke kamer één), of is het veeleer niet zeker zijn dat je het morgen nog redt?

Ik betrap mezelf geregeld op dromen over een eigen kamer, en realiseer me vervolgens dat ik er één heb, en twee, en drie! Welk een luxe valt mij te beurt? Het gaat hem effectief niet enkel om de fysieke afbakening van een ‘kamer’, maar om de speling die in je hoofd ontstaat, als je ’t gevoel hebt dat je innerlijk een kamer meedraagt; altijd, overal. Op de drukke trein bijvoorbeeld, waar lichamen zich op veel te kleine oppervlakten samenpakken, geuren inclusief. En in stationsdoorgangen, waar je behalve de mensenstroom, wordt gehinderd door vaklui en ijzeren staven, gelukkig gebufferd met veerkrachtige plastic omhulsels. (Toegegeven, het betreft een momentopname.)

Dié kamer in je hoofd, dat plekje waar niemand bij kan en waarin je je terugtrekt, omdat het er rustig is? De plaats waar geen geld voor nodig is om een kamer voor jezelf op te eisen? Dag of nacht. De lieu waar het heerlijk toeven is, temidden de chaos van iedere dag. Autonomie, onafhankelijkheid, ongebondenheid.

Vrijheid, quoi.

3 opmerkingen:

Cram zei

Eerst webdesign en dan ga ik mij op de fotografie storten. Prachtige foto op de kop Nadine ;)

Cram zei

Ik vergeet nog te zeggen: schitterend stukje tekst.

didiermaurice zei

Ontroerend mooi en daarom met schroom maar toepasselijk op onszelf:
'Alleen daar houdt men van u waar gij u zwak kunt tonen zonder dat men daar misbruik van maakt.'
een citaat van de eminente Adorno, Theodor uit Minima Moralia. Keep blogging. groet d.