maandag 5 mei 2008

bezig zijn

Op zaterdag rijden we in de wagen langs een rotsachtig kunstwerk in Ukkel. Het gevaarte herinnert ons aan de nutteloze lans die Halle siert. Beide kunstprojecten hebben mogelijk betekenis, maar voelen veeleer aan als een belediging voor de inwoners die er dagelijks op moeten kijken. Ik snap het alleszins niet en erger me mateloos aan een kale paal van 30 meter hoog. Ook geen uitleg. (In Ninove is het schijnbaar zo dat jan modaal het Romaans machtig is, derhalve de Latijnse gedenkplaatjes op de oude kerk. Gelukkig is er een universele plattegrond. Dit geheel terzijde.)

Vorige week een korte reportage gezien over een vrouw die op verkeersbruggen gaat staan met een notaboekje in de hand. De reporter zegt : this is a kind of trainspotting, isn’t it?, maar dan met trucks. Effectief, de dame noteert kenmerk en herkomst van de vrachtwagens die onder haar doorrijden. Plots juicht ze als een voetbalfan wiens club onverwacht scoort. Ik moet snél huiswaarts, piept ze. Op computer wil ze intikken welke truck ze spotte, ze heeft een primeur! De truck komt uit Schotland en die is hier haast nooit te zien. In dezelfde categorie hoort ‘nummerborden opschrijven’ thuis. Iemand ooit gedaan, als kind?

Sigarenbandjes opsparen, doodsplaatjes archiveren, bierviltjes vergaren zijn doelloze bezigheden, maar we passeren allemaal langs één of andere passie die ons een poosje, hm, bezighoudt. Verveling, dat hangerige, lusteloze, gedesinteresseerde gedrag dat grenst aan ergernis is immers onaangenaam, en de kunst van de verveling aanpakken een uitdaging. Nadenken over de nutteloosheid (of het nut) van wat ons bezighoudt naast al hetgeen we al doen is een bezigheid op zich. Een snelle (vage) zoekvraag levert volop nutteloze projecten op : onbruikbare (en ook spook) metrotunnels in Antwerpen, Luik en Brussel; onnodige bruggen en viaducten over snelwegen en rivieren en onafgewerkte ringwegen in Bouillon, Louvain-la-Neuve, Ruisbroek, Kortrijk; onbenutte luchthaventunnels in Zaventem. Nadeel is dat ik erin verdwaal.

Verder zoeken levert méér vondsten op. Er zijn de wereldwijd gevierde herinneringsdagen, in het leven geroepen om meer licht te gooien op events als : familie, wereldbevolking, de instandhouding van de ozonlaag, wereld & ruimte, wereld & post, … Een vinkenzetting heeft iets aantrekkelijk wereldvreemd, maar dat staren naar kastjes, ik snap het niet. Wereldrecords breken… is vast fantastisch, voor wie erin gelooft. En toch. Uit nutteloze projecten bloeit geregeld een geniale vondst. We hebben vast allemaal wel ’s een speculaasje willen smeren, en toen kwam er iemand die het op de markt bracht.

Ik moet natuurlijk niet arrogant willen doen. Mijn cijfergedoe heeft iets nutteloos. Ik mag erdoor worden begeesterd, maar overal waar ik kom cijfers fotograferen is een taak die menig compagnon zijn of haar hoofd heeft doen schudden. Toch word ik geregeld gewezen op “heb je dat cijfer gezien?”. Er is dus hoop. Voor wie zich ergert aan de impasse van de verveling is er de “uncyclopedia”, waarvan hier bewust geen link, omdat ik het niet over mijn hart krijg. Mogen de hedendaagse zoekmachines je brengen waarheen je wil. Voor de die-hards is er chindogu. Dan weer de moeite van het ontdekken waard.

Vladimir Nabokov zag het zo : “de fantasie is alleen maar vruchtbaar als zij nutteloos is". Ik heb de onweerstaanbare drang onder zijn paraplu te springen.

1 opmerking:

didiermaurice zei

het vermogen om te vinden waar wij niet naar op zoek waren... :) j'aime bien