dinsdag 17 juni 2008

vers van de markt

Het artikel dat ik gisteren lees (FEELING, mei 2008) behandelt een zorg van me die af en toe de kop opsteekt : globalisering, en de gevolgen voor het individu. Ook ik sta laatst in een ketenwinkel en merk dat de prijs van een wandlijstje lager ligt dan een groot, gesneden brood, een constatie die me in totale verwarring brengt. Onze noodzakelijke behoeftes worden ingehaald door luxe?

Ooit waren dit soort prullen vooral onbetaalbare HABITAT (etc.) items. Een tiental jaar geleden kwamen ze in outletvorm naar de eerste all-in winkels, vooral gerund door noorderburen. Heden worden ze ´exclusief´ in het verre oosten geproduceerd om te worden getransporteerd naar het verre westen en wachten ze hun kortstondig leven af in afschuwelijk aangestoken ketens, die naast prullaria huishoudartikelen, gelegenheidstuff en ingeblikt voedsel in snelverkoop in de aanbieding liggen hebben. (ik haal er bijvoorbeeld kokosmelk – shame on me!)

De nooit slinkende voorraad vindt gedeeltelijk zijn oorsprong in het feit dat de nieuwste foefjes vreselijk recycleerbaar zijn, namelijk 100 % wegwerp. Ik besef dat ik de term recycle geen eer aandoe, maar we betalen extra verpakking (verpakking die ons een hartaanval oplevert omdat we het alles zo moeilijk losgepeuterd krijgen); we proppen de afval in recycle-style keurig in de juiste afvalbak, waarna we het bewuste item binnen afzienbare tijd dezelfde route weten nemen. (Hoelang gaan uw goedkope aankopen mee? De mijne echt niet lang…)

Ik denk erover na, omdat ik het een bevreemdende politiek vind. Een en ander heeft te maken met economie, dat begrijp ik. Iedereen aan het werk wil zeggen, iedereen koopkracht (alhoewel heden de dalende koopkracht ´s mensens zorgen is; ik wens nochtans te differentiëren). Kopen lijkt ons te worden opgedrongen als de nieuwste verslaving; goedkoop manna voor het volk. En omdat kopen een vorm van welvaart betekent, en het op een bedwelmende manier oplucht (zoals elke verslavingsroes dat heel even doet) blijven al die winkels goedkope doorslagjes draaien. Het moeilijke is dat we er ons allemaal en zonder uitzondering aan laten vangen.

Ik houd me bewust afzijdig van lokale, binnenlandse en buitenlandse politiek. Ik lees geen kranten en kijk geen nieuws. Ik pik flarden berichtgeving op via het radionieuws en zogenaamd intelligente programma´s, omdat de radio nu eenmaal aanstaat. Mijn visie is dus beperkt. Toch merk ik dat mijn gedachten en ervaringen over glitter, glamour en oppervlakkig gesprokkel worden gedeeld. En ik merk dat ik niet langer de enige ben die onder het voorzien in basisbehoeftes crashlandings maak : alle verkooppunten zijn heden en zonder uitzondering geplaveid met koopjestegels en uitgedost met unieke kansentapijt. Alle winkels differentiëren op hun manier, nooit eerder geleken winkels zo op elkaar. Globalisering! Maar een eenvoudige vraag beantwoord krijgen is een no-can-do.

Bij wijze van tegengif heb ik mezelf gedwongen de versmarkt te herontdekken. Naast het volkse, soms licht pedante karakter is vooral het sociale aspect van de wekelijkse, plaatselijke marktkramers en hun publiek een belevenis op zich geworden, een verrijking van mijn leven. Ik heb besloten me niet te ergeren aan langere wachttijden en ook niet aan habitués die zich veroorloven voor hun beurt te spreken. In de meeste gevallen leveren de voorvalletjes amusante gespreksstof op. Het ongedwongen praatje dat ik sla, het verzoek om persoonlijke bediening of deskundige hulp die met een glimlach wordt beantwoord, het vers afwegen van waren waarvan de herkomst kan worden verzekerd…? In die kleine, ludieke verademing is globalisering vooralsnog ver te zoeken.

2 opmerkingen:

didiermaurice zei

duurzaam ontwikkelde politieke spier ben je rijk... travels for president!

Caro zei

Leuke blog heb jij en bedankt voor je reactie bij mij over architectuur. Toen ik nog eens naar de foto's keek denk ik dat je gelijk hebt. De kleur van die drie foto's komt overeen en dat maakt er een drietal van.