maandag 23 juni 2008

weiland

Ons ma fietst niet meer, en ze wil haar stukje ijzer de deur uit. Ik zoek haar op en besluit een bakje vol biogroenten onder de versleten snelbinders te spannen en de tocht langs veld en beemd te wagen. Het is niet de eerste keer dat ik de afstand fiets en er staat veel wind, die de middagzon zal temperen.

Meer dan temperen is de wind 15 kilometers lang tegen me. En glooien voelt anders op de fiets dan in de wagen. Ik probeer een rustige route uit. In Bever loopt het mis. Ik hoop op een parallelstraat die me brengt waar ik heen wil mits een dwarsstraat, maar dat is een misrekening. Mijn overmoed loodst me een aardeweg in (THE ROAD LESS TRAVELED).

Enkele kinderen op een hoopje kijken me met grote ogen na. Niet alledaags, een dame op een gammele fiets, met een mandje vol groen, afdalend in een weggetje vol groen. Over de vermoede stroom (een goed teken), raakt de aardeweg overwoekerd. Ik houd mijn doel voor ogen : het weiland diep afdalen en in de verste hoek de doorsteek halen.

Zeventien koeien huppelen me gevaarlijk dicht na, als ik foeterend het weiland in de omgekeerde richting doorploeg, want geen doorsteek. De fiets aan de hand en mijn watervoorraad op, realiseer ik me de ironie van mijn mislukte onderneming : ik kies de minst voor de hand liggende weg, vertrouw er helemaal op, loop hem tot het einde en kom uit op niks.

Waarmee ik niet wil zeggen dat mijn beslissingen me tot wanhoop drijven. Integendeel. KEN stond klaar om deeg te maken en de verse spinazie proefde nooit eerder zo heerlijk. Cheers.

Geen opmerkingen: