donderdag 3 juli 2008

heimwee elders

Drukkend warm weer is het perfecte excuus om de betere film te kijken. (Regen is dat ten andere ook.) Het zijn dus gouden dagen om het licht uit te knippen en me onder te dompelen in de geest van regisseurs met visie.

In
THREE TIMES van Hou Hsiao-hsien (Taiwan) gaat het vooral over de liefde, over de universaliteit ervan en meteen ook de tijdloosheid. De film wordt opgesplitst in drie erg uiteenlopende taferelen (die zich situeren in respectievelijk 1966, 1911 en 2005), en moet het naast de uitstekende fotografie vooral hebben van spaarzame woorden, die sfeerbepalend worden aangevuld met muziek.

Soms gaat door de karig gehanteerde dialogen de boodschap verloren, maar dat komt vast ook door de kennismaking met voor westerlingen ongewone gebruiken. Ik ken het fenomeen van op het Taiwanese platteland werkende jonge meisjes, die snookerhallen bedienen, niet. SMOKE GETS IN YOUR EYES klinkt herhaaldelijk op de achtergond. Dit verhaal, waarin een jongeman zijn geliefde opspoort, erin slaagt haar terug te vinden en samen met haar op de bus wacht (naar ergens) brengt qua eenvoud meer dan rook naar de ogen, het verwarmt vooral het hart.

Deel twee voert terug naar de tijd van de courtisanes en de vage hoop van de hoofdrolvertolkster om concubine te worden van de patroon die zij onrechtstreeks dient. Dit filmgedeelte speelt zich af in ingetogen stomme film-stijl. De acteurs praten met elkaar, maar wat de kijker hoort zijn chinese lamento’s en schitterende, rustgevende pianocomposities. De gesprekken worden op het doek in tussentitels geprojecteerd. Het verhaal is wat onsamenhangend, maar de beelden maken alles goed.

THREE TIMES eindigt in mineur met het verhaal uit 2005, dat zich afspeelt in het hedendaagse Taipei. Een jonge fotograaf (?) wordt verliefd op een nog jonger meisje en zet zijn huidige relatie op de helling. Het jonge meisje krijgt af te rekenen met jaloerse e-mailberichten en sms-en van haar huidige partner, een even jong meisje. Voornamelijk elektronisch en digitaal gaan de acteurs met elkaar om, hetgeen vermoedelijk de vervlakking van de hoogtechnologische maatschappij wil suggereren.

In DE L’AUTRE COTE / AUF DER ANDEREN SEITE lopen zes hoofdpersonages in (alweer) 3 filmgedeeltes langs elkaar heen. Sommigen van hen komen in aanraking met elkaar. Het is een thema en aanpak die de laatste jaren vaker wordt aangewend. Het levert directe, indringende cinema.

Regisseur Fatih Akin brengt de verhalen van een oude, Turkse man die woont in Bremen; de communicatie met zijn zoon die hem heel geregeld opzoekt vanuit Hamburg; een Turkse prostituee die door de oude man wordt opgevangen en onderhouden. De dochter van de prostituee is een Turkse rebel die in moeilijke papieren raakt, nadat ze tijdens de zoektocht naar haar moeder (de prostituee) Duitsland wordt uitgewezen. Tijdens haar verblijf in het westen leert de jonge Turkse de Duitse studentin Lotte kennen, die haar tijdelijk onderdak verleent. Lotte’s moeder tenslotte rondt het verhaal af door naar Turkije af te reizen, op zoek naar de waarheid.

De redenen waarom de personages doen wat ze doen is gelukkig niet half zo verwarrend als de stuntelige poging tot recensie hierboven. De film ontrafelt zich chronologisch, maar laat speling voor toevalligheden, waarin de menselijke onthechting fel voelbaar wordt. Hoe langer hoe meer zinken mensen weg tussen twee (of meer) oorspronkelijke nationaliteiten in een poging een waardig en liefdevol leven op te bouwen. Niet allen overleven zij ‘aan de andere kant’ het drama van een snel veranderende maatschappij.

De menselijkheid van het thema en de sobere aanpak van de regisseur doet meer dan een heikel thema aanraken. Als we ons in ons dagelijks leven niet bewust zijn van wat er elders speelt, dan is het goed om via filmische portretten van doorsnee mensen een inkijk te krijgen in de (on)menselijkheid van migratie en hun onophoudelijke zoektocht naar identiteit en geluk.

Dat gezegd zijnde moet ik toegeven dat ik THE BOSS OF IT ALL (het laatste kindje van Lars Von Trier) niet heb bekeken, wegens teveel nervositeit in het verhaal. En dan wil ik ook toevoegen dat ik me in de plaats heb laten meedrijven op MUSIC&LYRICS, een filmpje waarin vooral Drew Barrymore kon bekoren. Luchtig en licht.

1 opmerking:

Tom zei

Al eens gesolliciteerd bij 'Film en televisie' ? Een vakblad voor mensen met cinemanie :)