woensdag 13 augustus 2008

‘… als je minder wil, ben je zachter’

recent
Enkele uurtjes uit in Ninove kan spannend zijn, vooral als de zon schijnt. Vanochtend echter staat het inspirerende op een laag pitje. De trein zit luidruchtig volks vol, een late uitgaander spekelt onafgebroken ‘oui, ma poule…’ in zijn mobieltje, een dame van leeftijd vult het compartiment met CHANEL nummer ongedefinieerd. Gelukkig is er de kringwinkel, waar de bedrijvigheid mij oppikt en meedrijft op een ontspannende golf van nostalgie. Bij mijn terugkeer vraag ik me in de marge af of Geraardsbergen aantrekkelijk zou zijn, mocht er geen (Ouden)berg liggen. Vlak en mat als Ninove is, zou die eigenschap ook de stad waarin ik woon hebben kunnen overvallen, zonder Muur en zonder alles wat erbij is gaan horen…

later
En dan is er de tijdelijke aarzeling bij het aanschouwen van een schitterende, ouderwetse jeugdencyclopedie. In mijn blinde geestdrift scheur ik de eerste pagina’s van de kant weg, voor ik me realiseer dat de opbouw van het boek uniek is. Ik begin te lezen en vergeet er alles bij, ook de bananencake in de oven. Maar dan bedenk ik grootmoedig dat ik nu weer een specifiek doel heb in mijn zoektocht naar schattige prentenboeken. Ik kom HET BONTE JEUGDBOEK in kleuren vast nog wel eens tegen, in een of andere shop, toch?

vandaag
Zwaarmoedig kan je sommige Franse films heten, en GABRIELLE doet er niet voor onder. Het verhaal speelt zich af in het Parijs van de (twintigste) eeuwwisseling. We maken kennis met het echtpaar Hervey op het moment dat de vrouw zorgt voor een radicale ommeslag in het geordende bourgeois leven van het echtpaar. De sfeer herinnert aanvankelijk aan GOSFORD PARK, maar slaat snel om naar ongemakkelijke wrangheid. Alhoewel het verhaal draait om een relationele impasse en de filmtitel verwijst naar de naam van de echtgenote, krijgt de kijker vooral het emotionele tumult van de echtgenoot voorgeschoteld. Zijn emotionele abyss is niet mis.

Klasseverschillen schetsen zich UPSTAIRS, DOWNSTAIRS-gewijs af in stemmige decors, maar die gemoedelijke sfeer is bedrieglijk. Regisseur Patrice Chéreau benadrukt emotioneel geladen scenes met subtiele wisselingen tussen zwart-wit en kleurenpellicule. Daarbovenop doen de geschreven tussenteksten, bij wijlen begeleid door ijselijke muziek, huiveringwekkend hedendaags aan. De film weerspiegelt hoe de teloorgang van een relatie angstaanjagend ontnuchterend kan zijn. Als het scenario oorspronkelijk niet voor het theater was bestemd, dan hoort de tragedie er wel thuis. Bijzonder sterk, en imposant (Frans) parlez.

2 opmerkingen:

didiermaurice zei

je bolt op rails het creatieve rijk binnen... alle 'jouissance' Travels!

Jo zei

Een huis als lichaam, een stoomboot als hoofd...la trahison des images in jeugdencyclopedisch formaat ;-)

JJ