vrijdag 1 augustus 2008

ode

Geraardsbergen houdt meer van honden dan van kinderen, bedenk ik als ik langs het braakliggend terrein tussen rivier en sasweg loop. Jaren geleden was hier een gemoedelijke speeltuin, waar Thor heen kon, en waar we met vrienden onder elkaar onze kleuters de vrije loop konden laten. Die landtong bood iets : rust. En alhoewel de bovenstad een heus hondenparadijs-cum-learning centre huisvest, schijnt hier recent een poging tot domesticeren van huisdieren te zijn binnengesijpeld die mij, gesitueerd op gemeenschappelijke stadsgrond, stoort. Het is natuurlijk ook zo dat ik niet hoog oploop met huisdieren.

Onduidelijke statements van stad en gemeente baren me vaker zorgen. Hoogstnodige fietspaden in de binnenstad worden op de lange baan geschoven, want landschapsarchitecten, in opdracht van de gemeente, geven voorkeur aan het herinrichten van Markt en Vesten. Tot vandaag snap ik de urgentie niet, al helemaal niet wanneer snelheidsduivels op twee en vier wielen onaflatend en schijnbaar ongestoord de hellende straten opscheuren. Ik vraag me af of dit genestelde patroon duidt op een gedoogbeleid vanwege de paatselijke politiek?

Bomen worden schaamteloos uit de grond gerukt en ter plekke verpulverd om plaats te ruimen voor een haven die de toerist naar de Oudenbergstad moet lokken. Ik neem persoonlijk verantwoordelijkheid op voor mijn hartzeer rond falend bos- en boombeheer, maar dat de toerist koning is in de stad waarin ik woon, gebeurt tegen mijn wil. Vooraleer de uiterlijke opsmuktaktieken zullen worden bekostigd door een handvol bootbewoners die in de struiken aanmeren, zal de hel zijn bevroren. Anderzijds en onderhuids worden anderstaligen streng beoordeeld (lees : geweerd), fietsen argeloze kinderen onbeschermd over onveilige wegen en betaalt de Geraardsbergenaar netjes één van de hoogste gemeentebelastingen in Vlaanderen. Daar! Wij betalen voor wat we niet willen.

Maar honden en hun vrije loop (lees : sporen) hebben het hier goed. Die lachen onvervaard in hun vuistje. Ha! Geraardsbergen, (kleine) stad aan een troebele stroom.

3 opmerkingen:

Tom zei

Je kan een briefje schrijven naar Unesco. Aan werelderfgoed mag niets veranderd worden :). Misschien een beetje bittere humor, maar het is geen vergulde pil, hoor.

Jo zei

Sinds mensenheugnis brokkelt, door een gebrek aan visie en inzicht, onze stad verder af. Armen van geest roeren dit schip!

JJ

isabelle zei

wil je volgende keer aub meedoen aan de gemeenteraadsverkiezingen zodat ik op jou kan stemmen?

jij verwoord hier nu eens perfect wat volgens mij velen denken !!!
wil je anders je 'ode' niet ergens in de plaatselijke 'pers' publiceren, of uithangen op grote borden, of we kunnen een club oprichten....of zoiets, maar iets toch moet er gedaan worden, het is hoogdringend