vrijdag 8 augustus 2008

wenskaart in wording

STUDIO DEPADOVA lijkt te zijn ingedommeld, maar dat is niet zo. Augustus, als veelbelovende voorloper van mijn lievelingsmaand september, is traditiegetrouw de maand waarin rommel wordt geruimd, kastindelingen worden herschikt, archieven worden heringericht en ideeën weer naar boven stromen. Vorig jaar organiseerde ik het voorlopig laatste OPEN HUIS (atelier) maar dat wil niet zeggen dat ik stilgevallen ben.

In feite maakt een werknemer in de kringwinkel me ongevraagd en nietsvermoedend erop attent, dat honderden kinderboeken in het winkelmagazijn liggen te wachten op een plekje voorin. En dat ik ze, als ik het geduld opbrengen kan, volgende week kan komen inkijken. Meer heb ik vandaag niet nodig om me het stapeltje oude kinderboeken en –encyclopedieën te herinneren, dat al een poos op een bergrekje klaarligt om te worden verscheurd.

Niets plezanter dan boeken scheuren, eenmaal ik over mijn initiële vrees, dat ik iets waardevols naar de maan help, heen ben. Ik ben er vast van overtuigd dat ik al menig waardevol of authentiek boek meedogenloos door mijn vingers heb laten glippen. Toch weerhoudt die dwanggedachte me niet om het papier van de harde kaft te scheiden en prentjes uit te scheuren. Waarde is tenslotte relatief. En ook persoonlijk.

De volgende stap is samenhang in de gescheurde bladen creëren. Klasseren, classificeren. Het is een monotoon karwei waar de kleine, handzame snijmachine van pas komt. Vervolgens moet ik mij proberen herinneren waar de vorige ladingen illustraties hun onderkomen hebben gevonden. Als het me dit jaar lukt alles samen te voegen, zal ik me eindelijk eigenaar kunen noemen van een heus prentenkabinet, STUDIO DEPADOVA stijl.

Als al die stadia zijn doorlopen, kan het belonende werk beginnen : wenskaarten maken. Knippen, plakken, stikken. Kleur, textuur, lay-out. Letters, cijfers, leestekens. En ook : hoop, wanhoop, herbeginnen. En vaneigens : koffie, thee, koeken. Zo weet u, aandachtige lezer, waarmee ik dit weekend bezig ben… Yey!

3 opmerkingen:

Tom zei

Toon dan eens je postmodernistisch kunstwerk. Greetz tom

carola zei

hoi collega,
wat grappig om hier te lezen en o zo herkenbaar: de stap tussen het ontdekken van een stukje boek of tijdschrift dat je wil gebruiken en het overwinnen van het gevoel iets waardevols te verscheuren...ik ben dus al tevreden als het tijdschrift of papier al door andere zaken of mensen "beschadigd"was
Maar zoals je al aangeeft: allemaal relatief wat 'waarde'is. Als ik dan mijn 'creatie' zie ebt dat nare gevoel volledig weg.
Nog veel 'scheurplezier'! tot kijk,
Carola

Franky zei

Boeiend!