vrijdag 8 augustus 2008

tijd om te joejoeën

Terwijl de Olympische Spelen hun langverwachte, controversiële aanvang nemen (google startpagina, trouwe grafische nieuwsflash), overdenk ik de regen, voorbode van de herfst. En hoe! Thor en ik hebben het dweilen opnieuw uitgevonden, nadat de keuken in een stortvlaag blank dreigde te komen staan. Een studentenjob doet wonderen voor de stamina van een jongeling, wat aanpak en inzicht betreft. Mijn jongen wordt groot (al goed dat hij niet meeleest; ik ontvang hier vast een nul voor tactloosheid – ‘mijn jongen IS al groot’).

KOEKELOEREN
Jamie Bell baant zich een weg door de stortregens van Edinburgh in HALLAM FOE, een film van David McKenzie. Bell, niet langer de lenige danser, verrast met het elan van argeloze teenager op missie, geobsedeerd door de dood van zijn moeder. (Aangezien ik schaamteloos val voor jongemannen wiens lamentatie zich afspeelt op hun gezicht, steelt Hallam Foe mijn hart.)

Hallam woont op het landgoed van zijn vader, met wie hij een erg moeilijke relatie onderhoudt. Stiefmama moet het helemaal ontgelden. Nadat zijn zus het huis verlaat, houdt Hallam zijn boomhut, survivaltechnieken en gegluur in de natuur voor bekeken, en grabbelt zijn boeltje bij elkaar. In Edinburgh zet hij echter zijn voyeuristische trekjes verder. Als hij, moedig en cocky op zoek naar werk, een vrouw ontmoet die sprekend lijkt op zijn overleden moeder, begint voor Hallam de zoektocht naar de waarheid achter de dood van zijn moeder en naar zichzelf.

Duister camerawerk en een broeierige atmosfeer, zelfs in het koude Schotland, zorgen voor een verhaal dat nimmer aflaat te fascineren. Alhoewel de thema’s zwaar op de hand liggen is HALLAM FOE een luchthartige film gebleven, die aanspreekt vanwege getalenteerde acteerprestaties. Vooral Jamie Bell ademt zijn personage en is ook in woordenloze scenes erg veelzeggend. Ook weer een zalige soundtrack die de film tot in de puntjes inkleurt.

UIT HET RAAM
In LA FINESTRA DI FRONTE, een Italiaanse film van de hand van de Turkse Ferzan Özpetek, komen de acteurs ieder voor zich tot een nieuw inzicht over de keuzes die ze hebben gemaakt in hun leven. Een jonge, uit huis werkende moeder, valt ten prooi aan verveling en bespiedt haar overbuur. Haar man is goed voor haar en haar kinderen, maar laat zich doen op het werk. Haar vreemsoortige, schattige vriendin geeft haar tussen soep en pattaten wijze raad. Een doorsnee gezin, in een doorsnee straat.

Op een middag onmoeten de vrouw en haar man op een brug een verloren gelopen oude man. De komst van Davide zal het leven van ieder van hen wijzigen. Een film over moed, de kracht van het verleden en het belang te kiezen voor datgene wat je vandaag gelukkig maakt.

SI BELLE
Mijn hart is in het wisselvallige weer van deze week echter volkomen uitgegaan naar de verzengende hitte van CARAMEL, van de Lebanese Nadine Labaki. Het verhaal van CARAMEL is uitermate simpel, maar bijzonder effectief. Vijf vrouwen worden geportretteerd, die ieder op hun eigen manier omgaan met thema’s als verboden liefde, overgeleverde traditie, onderdrukte sexualiteit, de strijd om het verouderen en plichtsbewustheid tegenover lust. De film is hartverwarmend omdat we niets te zien krijgen van het verwoeste Beiroet, maar een inkijk krijgen in een diepmenselijk, uitnodigend en exotisch verhaal over vrouwen die dealen met universele thema’s.

De uitstekende muziek in de film bepaalt mee de sfeer, die baadt in gouden rijkdom : het bitterzoete van het karamelbrouwsel, een bijzonder doeltreffende (zij het pijnlijke) epileermethode op basis van suiker, water en citroen. Een weldaad voor zowel de innerlijke als de uiterlijke mens. Het karamelgoedje fungeert overigens als sprekende metafoor voor het bitterzure van het dagelijkse leven; de liefdes die we koesteren en kwijtspelen, de verlangens die we hebben en transformeren, de realiteit die ons soms tot beslissingen noopt, tegen beter weten in.

joejoeën : … "en vrouwen die allemaal joejoeën, met hun tong vage dingen doen en hoge geluiden produceren"…. [bekijk de trailer]

2 opmerkingen:

didiermaurice zei

wordt een aardig bibliotheekje je filmbesprekingen en een verzameling die wacht op mij, bedankt. Heb de trailers bekeken en de laatste film met al die sexy gebeitelde en in wellust gedrenkte gezichten zegt mij wel wat. Dit gezegd geheel leeghoofdig.

Jo zei

Zalig warm die rode kleur in het water.

JJ