vrijdag 26 september 2008

eeuwig twaalf

In de lente van 2008 krijgt het stationsgebouw van Geraardsbergen een nieuw dak. Na regeninslag en waterschade aan de technologische apparatuur zijn de werknemers opgelucht met de vernieuwing.

Enige tijd na de reparaties merken de reizigers op dat de klok onder het dak, die aan de buitenkant van het station de juiste tijd weergeeft, dat niet langer precies doet. Meer dan dat. Het is eeuwig twaalf uur. Aangezien stilvallen echter geregeld voorkomt en de stationsklokken doorgaans binnen afzienbare tijd weer juist draaien, maken we ons als reizigers geen al te grote zorgen. Weliswaar kijken we ’s morgens tevergeefs op om te checken of we de trein nog halen. Het eeuwige twaalf uur verliest stilaan zijn charme.

Op een middag koop ik een reisbiljet en spreek de bediende erop aan. Ik vraag hem hoe het komt dat de klok nukkig op twaalf blijft stille staan. Hij lacht me vriendelijk toe, buigt samenzweerderig zijn bovenlichaam naar voren achter het glas, en zegt dat het een te gek verhaal is. Ik buig eveneens naar voren; ik ben dol op gekke verhalen.

Nadat het dak is hersteld en alle beslommeringen zijn geregeld, blijkt op een ochtend dat de klok het niet meer doet. Juist, knik ik, en ik herinner hem eraan dat herstellingen steeds prompt verlopen. De bediende verzekert me dat de wil om te repareren er is, maar dat er sprake is van overmacht. Om de klok te kunnen herstellen, moet het dak worden opengelegd. Ik zie nog steeds niet de moeilijkheid daarvan in. Dak open, dak dicht. Zo gebeurd, toch? De man maakt een quasi ga weg!-beweging met zijn rechterarm en fluistert me gewichtig toe dat het dak niet mag worden opengelegd. Met deinende hoop informeer ik waarom in ’s hemelsnaam niet?

“Omwille van de garantie. Snijd dat dak open, en de waarborg van een droog dak vervalt... ”. Ik heb niet gevraagd hoelang de garantieperiode loopt. Ik vermoed nog een hele poos. Mysterie van eeuwig twaalf uur opgelost, edoch.

2 opmerkingen:

artspotter zei

Ach, het het had ook eeuwig 5 voor twaalf kunnen blijven... (Wat is dan het beste?)

eau de la du néant zei

Prachtig N., ik vroeg me al zo lang af waarom die twee wijzers constant naar de hemel wezen...het ooglappenbeleid heeft het nog maar eens gehaald van het gezonde verstand...what's new? In ieder geval bedankt om ons, fervente treinreizigers, dit unieke verhaal voor te schotelen.

Jo