maandag 8 september 2008

fan van

In mijn vroege tienerjaren was ik fan van MUD, omdat mijn grote broers dat waren, en zij speelden hun TIGER FEET af op de stoffige bandopnemer met grote spoelen. Rond die tijd verwierf ik een nieuwe generatie-casettespeler en toog de TOP 30-hits mee de tuin in, waar ik onder de sparren en met een haarborstel als microfoon, mezelf in een denkbeeldig glitterpakje murwde en de term teenage dirtbag alle eer aandeed. Er waren MUD en de RUBETTES, en er was vooral veel ABBA.

Fanclubs die zich profileren als prentjesproducenten stapelen zich in die onbezonnen tijd op in mijn bureaulade. Wie herinnert zich EDITONS PANINI, met het overbekende logootje van de noeste ridder in de hoek? Ik heb voetbalprentjes gespaard, DE ARISTOKATTEN, HOLLIE HOBBIE en zelfs een eenzaam seventies OLYMPISCHE SPELEN album, waarin ik mijn eerste jeugdliefde beleefde in het aanschouwen van Nadia Comăneci’s perfectie op de brug met ongelijke leggers.

Zou het kunnen dat we altijd stilletjes fan zijn van iets of iemand, omdat we het als mens in ons hebben ons te willen spiegelen aan de verblindende perfectie van anderen? Dat we ons leven zelfs, in extremis, opzij schuiven voor het beleven van suikerzoet fandom? Wat ik op zondagavond echter beleef aan uit de hand lopend fandom in Crets&Van den Begin’s FANS is biologerend grappig en huiveringwekkend hallucinant. Lang geleden dat één het aandurfde iets diepere humor uit te graven. Of zoek ik alweer de speld?

2 opmerkingen:

didiermaurice zei

... 'Fans' zal ik dus moeten hamsteren voor de warmewinterdagen. Merci travels.

Tom zei

Mooie foto, Nadine.