maandag 22 september 2008

.... est un cactus

Recent krijg ik een nieuwsitem voorgeschoteld, dat kunstig wordt ingeluid door de mysterieus glimlachende Wim de Vilder. Plichtsbewustheid noopt me tot sober observeren. Na enige tellen verbluffende marketingsoep vang ik op de valreep de boodschap van Mijnheer De Vilder op. Maar W87! Het betreft hier een ernstig nieuwsitem, geen goddelijke aanprijzing.

Mijnheer De Vilder heeft school gelopen (tenzij het naturel komt – oh, hemel!), om vreselijk gearticuleerd te kunnen spreken, het gespierde lichaam op pijnlijk juiste momenten gewichtig een kwartslag te kunnen draaien, en het kopje desgewenst erbij te kunnen pivoteren. Ik denk hierbij aan een duif.

De gevijlde woorden hebben één doel voor ogen : het sentiment van de kijker aanspreken. Als het gevoel echter niet wordt beroerd, rest de naakte waarheid, ondanks de afgeklede vent. Hier is vernuftig gesleuteld aan een hartverscheurende tekst, hier worden klemtonen gelegd in een nieuwsbericht dat klinkt als het tikken van een metronoom. Nochtans gaat het niet om muziek.

Mijnheer De Vilder is niet de enige gabber die zich schuldig maakt aan in de maat gezongen nieuwsberichten. Zelfingenomen collega M. Tanghe moet nauwelijks voor hem onderdoen. Haar zachte avondwens laat veel te wensen over. En de allernieuwste nieuwslezers, die ik onder het zappen wel ’s tegenkom, hebben slechts eenzelfde school gelopen. Eenheidsworst voor het televisiejournaal in het algemeen (en ook internationaal), dat zich concurrentioneel de nieuwsberichtenmarkt opsmijt en wil bekoren, koste wat het kost.

Hoe kan ik nieuwsberichten ernstig nemen, als mij de angst bekruipt dat berichten worden opgeblonken, uitgemolken en herkauwd door blitse would be-nozems? Is het enig wonder dat ik de hedendaagse journalistieke marketingstrategieën afwijs, als het nieuws van dichtbij en veraf verwordt tot een trendy kortverhaal dat oppervlakkig blinkt, maar onderhuids woekert.

3 opmerkingen:

Tom zei

Er is inderdaad niet veel plaats meer voor vrijheid. Een procédé en iedereen volgt.

didiermaurice zei

... inderdaad. Er is een parallel tussen de manier waarop de nieuwslezers het journaal declameren en het aanbidden van een Olympisch lichaam door Leni Riefenstahl (...die cineaste van het dritte Reich, weet je wel). Het uniformeerde of gestandaardiseerde parlando van de nieuwslezer schuift steeds maar verder op naar de absolute 'leegte'. Ikzelf vind dat prachtig om te 'aanschouwen' (sic), maar men moet natuurlijk beseffen dat de werkelijkheid daardoor afkalft of implodeert tot een schil, een omhulsel. Het sluit uit dat over de werkelijkheid efficient wordt gecommuniceerd. Laat staan dat ze werkelijk doordringt. ...Laat staan dat we werkelijk gaan 'moven' om onrechtvaardigheden weg te werken.

traveling.... in huis en erbuiten. zei

Oi, schitterend, Didier. Merciekes voor het begrip.