donderdag 4 september 2008

zen zegt :: foert

Begrijp me niet verkeerd. Ik zeg niet foert aan zen, en zen heeft naar mijn bescheiden inzicht geen opinie erover. Veel tijd voorhanden hebben in fysiek beperkende omstandigheden leiden, naast lezen en lijden, onvermijdelijk tot sporadisch druk verkeer voor de televisie. Ik zie mezelf zappen, om vervolgens te vallen. La Liekens verklaart met dat trotse pruilmondje van haar, dat ze eindelijk haar magazine heeft uitgebracht. Na zoveel jaren ‘informatief’ navelgestaar en overbodige sekspraat komt de boodschap in A4-formaat in de krantenwinkel te liggen. Boodschap?

Ik vraag me af hoe het voelt te leven in een subwereld, waarin zich de onweerstaanbare drang opdringt de esthetiek van de vagina te bezingen. Het onderwerp (tot daartoe) al jarenlang geen taboe meer, vrees ik voor die ene lezeres die haar eigen exemplaar niet terugvindt. Ik ben als de dood voor de zelfvoldaanheid van de mannelijke lezer (“…het nieuwe blad is geschikt voor mannen, vrouwen én huisdieren…”) die bevestigd ziet dat wat hij thuis kent niet deel uitmaakt van het openlijk getoonde. Met andere woorden, het gevaar van het benoemen van het éne waardoor het andere (lees : de meerderheid) wordt uitgesloten. Wat is het nut van het zoveelste elitaire magazine, anders dan glossy ruimtevulling? Liekens is met betrekking tot die ernstige opmerking overmoedig. Het is het enige dat haar siert.

Het bovenstaande klinkt behoorlijk bijtend. Ik slaag er niet altijd in za-zen in leegte toe te passen. Toch ben ik recent gaan inzien dat onze kleine, gedetailleerde alledaagsheid, waarin wij de slag van de mieren uitvoeren, niet boven de kosmos staat, een gegeven dat ons door de macht van alledag graag wordt aangepraat (onder andere door glossy magazines). Dat middelmatige leventje van ons maakt slechts deel uit van het grotere geheel. Het grotere geheel blijft overeind, wij kunnen hopen op en streven naar losmaking.

Geen sombere gedachten nochtans, en al helemaal niet wanneer ik net die gedachteverschuiving zie opduiken in LIFE (serendipiteit?). Ik word geheel en al ingenomen door Damian Lewis, Brits acteur die zijn carrière slim opbouwt. Hij is nog niet helemaal losgemaakt van de materie van deze wereld, maar wat een frisse wind waait door televisieland in de gedaante van detective Charlie Crews. Hier geen realistisch afgesneden ledematen met in het kielzog wansmakelijk rauwe autopsieën, en ook geen bloedstollende suspense. Misschien is Crews (slechts) de nieuwe, rosse Bond, maar als Charlie volgend weekend aan jouw deur klopt, laat hem dan binnen. Je krijgt er geen spijt van.

3 opmerkingen:

Tom zei

Ik ben ook niet zo'n fan van Goedele, maar ik kan het niet zo goed omschrijven als jij. Greetz tom

artspotter zei

Daarnet ging het ook in 'Man bijt hond' over Goedele Liekens. In één van die schitterende 'oud-nieuws-filmpjes' werd haar van harte succes gewenst met 'de voorlaatste editie van haar nieuwe maandblad'. O zalige ironie...

traveling.... in huis en erbuiten. zei

Ik probeer 'man bijt hond' vandaag 'in te halen'. Ik wil die schitterende succesgroet niet missen. Ha ha!