donderdag 9 oktober 2008

copycenter

De wereld ligt aan onze voeten, ook al heeft de mens de aarde niet meer dan in bruikleen. In dat onmetelijke circuit zullen schepsels rondlopen die meer weghebben van dieren dan van mensen. Ik heb in mijn werkcarrièrre ooit een (zachtmoedige!) gorilla gehad als baas – zijn ziel moge rusten. Haviken vliegen bij wijlen laag over en houden schuil op de gekste plekken. Voor ratten moet je uitkijken want ze camoufleren zich venijnig terwijl ze het eten van je bord trekken. Ik heb waterschildpadden als collega’s gehad, en één keer een phoenix. Waar ik tot vandaag en in alle gelaagdheden mee worstel, zijn katten. Copy-katten.

Ooit volgde een schim uit het verleden me tot in London, om toch maar niet van mijn zijde te hoeven wijken. En eens kreeg ik ernstige bijval uit creatieve hoek, toen een copycat óók wenskaarten maakte, om die vervolgens in mijn huis aan te bieden. Meestal sta ik gewoon te kijken van de impact. Ik raak geïntrigeerd door het mechanisme, sta te kijken van het dier in de mens en hopla! De kopie heeft zich voltrokken.

Het internet is van iedereen. Als ik de virtuele gemeenschap inkijk, dan valt me vooral dat op. Iedereen schijnt er zijn plek te willen vinden, met alle gevolgen vandien. Waar ik persoonlijk pijnlijk gebrek aan heb (een gevat redacteur die naleest en duidt waar ’t goed zit, en vooral waar fout), schijnt voor de meesten geen bezwaar te zijn om in den blinde verder te schrijden, als dinosaurussen, zogewild. De info is tenslotte érgens aanwezig, al wat de gebruiker rest is …. kopiëren. Huh?

Het is dubbel, natuurlijk, want nadoen is hoe we starten in dit leven. Mag ik voorzichtig stellen dat het er een beetje inzit? Tijdens mijn bibliotheekopleiding bleek het gegeven kopiëren mij het meeste van al te boeien. Niet enkel vanwege het besef dat de oorsprong van een werk eer toekomt, vooral omwille van de prikkeling uit te zoeken hoe het originele kan worden hernomen, zonder te kopiëren. In de wereldwijde zee van woord en beeld, is ’t makkelijk zat te plukken wat je zint en je eraan te onderwerpen alsof het je eigen kind is. Maar nadoen voedt de luie geest en het daagt mij bovenal als saai. Te snel gefixt, dat facsimileren.

Een pluim dus, voor al die creatieve geesten, waarvan ik voel dat sleutelen ten grondslag ligt aan hun creatie. Voor de copycats misschien een moment van inzicht? Een idee overnemen van een ander tenslotte, is niks anders dan jezelf onderwerpen aan de wetmatigheden van die andere. Niet zo fraai.

Geen opmerkingen: