woensdag 29 oktober 2008

ellis island

Een film niet kijken voelt als een oud boek kapot scheuren om er iets anders van te maken : durf ik het aan? NUOVOMONDO is de eerste film ooit die ik scene voor scene scheur, waar ik tien seconden stil sta bij hetgeen me aanspreekt, en waarvan ik gek genoeg de plot niet verlies. Ik weet niet of het een goed teken is voor deze trage film van EMANUELE CRIALESE, die de realiteit van de Siciliaanse emigratie naar Amerika in de vroeg twintigste eeuw schetst. Ondanks de misleidende trailer een weinig romantische onderneming.

Is het Charlotte Gainsbourg die, pruilend à la Keira Knightley, niet overtuigt? Ligt het aan het vage orakelgehalte van het verhaal ‘doe ik het, doe ik het niet?’, of aan de onwerkelijke suggesties, die doorheen de film vloeien als melk, een in de film uitgewerkt en onduidelijk element? Is de film een statement, of een imponerende fotogalerij? Bent u de draad kwijt? In de Nieuwe Wereld ligt die niet.

Geen opmerkingen: