woensdag 1 oktober 2008

soul love

Onder het raam van de MOKAFE in de Sint-Hubertusgalerij in Brussel passeert de ochtendspits. Het glazen dak van de galerij laat een valselijk opklarende lucht toe. Dat ochtendlicht schijnt op mensen van wisselende leeftijd en verrassend pluimage. Uitgeregende schooljongens komen zich warmen aan een kop warme chocolade; early bird toeristen zwaaien vervaarlijk met een compact camera; muizengrijze beursgangers lopen af en aan. Een stiekeme roker; een zeulende horecabevoorrader; een verwaaid paraplu-adept; een boekenwurmpje dat zijn exemplaar angstvallig onder de arm drukt; muziekkenners die de winkel aan de overkant dicht vinden; een handvol kuierende Brusselaars; stadshondjesbazen; een bevallige, bejaarde Italiaan wiens mobieltjesringtoon met that’s amore aanzet; een stel verlate, heupwiegende gays; zich door de windstille galerij heen jagende telaatkomers; een fiere vader met kind in de aanslag; een verwaande dirigent; werkende moeders; flierefluiters; twijfelaars; een eenzaat... Het wisselende spektakel maakt deel uit van aangenaam observeren, en inspireert. De ochtend traag op gang zien komen, en weten dat die ochtend de kwaliteit heeft dat te doen, dag na dag, stemt me rustig.

(vernieuwde HORTA-uitgang centraal station BXL)

Zonder gsm (een vergetelheid) probeer ik de dag uit. Ik moet een afspraak bevestigen, maar de nuttige telefoonnummers zitten in het mobieltje en telefoonboeken zijn niet langer openbaar raadpleegbaar. De telefooncellen die ik uitprobeer nemen geen muntstukken op, ondanks het entoesiaste opschrift. Ik kan het proberen met een belkaart of via proton; geen van beide in mijn portemonnee aanwezig. De kaarten die ik wel heb, doen het niet. Intussen valt de regen ongenadig neer. Ik heb geen internet bij de hand, maar de bib zit om de hoek. Ik heb nochtans buiten het pensioengerechtigd exemplaar met gladgestreken haren achter de balie van het wereldwijde web gerekend, en voel nattigheid. Op mijn akelige voorgevoel bedacht, kom ik als niet-lid van de bib niet langs hem heen, of ik nu in nood zit, of niet. Ik kan de ontoegankelijke man, met godvruchtig gevouwen handen onder de kin, niet vermurwen tot dienstbaarheid. In zijn ambtgerichte woordenstroom slaagt hij er onbeschaamd in mij te definiëren als ‘Belg’. Ik heb geen weerspraak geleverd. Ik heb hem laten zitten, in zijn wolk van misplaatste zelfvoldaanheid. Openbare bibliotheken blijven ondermaats scoren. De regen stroomt inmiddels.

In het museum van schone kunsten schud ik de akkefietjes van me af. Ik duik de permanente collectie in en laat me meevoeren door de tijd, door de ruimte, door de gemoedelijke mensendrukte. Pieter Breugel heeft een vleugeltje apart. Ik kijk verrast op naar zijn schitterende, gedetailleerde taferelen. Een Japans reiziger wil op de foto in de hoek van de Volkstelling van Bethlehem. Ik gun hem dat plezier, ook al begrijpt hij vervolgens geen snars van mijn vraag of hij van Breugel houdt, misschien? Schoolkinderen luisteren gedwee naar hun leraar. Als ik hen bij het uitlopen van de bovengalerij opnieuw opmerk, is de fut eruit. Arme drommels, moedige leerkracht. Constantin Meuniers periode in Sevilla, op het einde van de 19de Eeuw, krijgt speciale aandacht (nog tot 4 januari). Flamenco, donkere processies en toreadors galore.

Om af te ronden een klein mysterie. Recent heen en weer gesurfd, tussen media player en i-tunes. Om een lang, bepaald enerverend verhaal kort te maken, heb ik het voor elkaar gekregen een twintigtal overgebleven nummers uit de mediaplayer op een kleine MP3 te synchroniseren. Torenhoog mijn consternatie, als ik bij het beluisteren één nummer overhoudt. Is daar een (technische) verklaring voor? Goed dat het een oude Bowie betrof. Helemaal wat ik nodig had, in het pissige weer, zelfs on sole repeat.

5 opmerkingen:

didiermaurice zei

brussel binnenste buiten, buitenmaats van binnen... passage en scherpe observatie, badinerend, bedwelmend... een fijne dag blijkbaar, u nam een bad in de menigte.

Tom zei

Ik kan me volledig inleven en veel leren net zoals die leerlingen én de leraar.

Tom

eau de la du néant zei

Constant krijgt me vast nog op de koffie...zalig zo'n huisbezoek aan het kunstpaleis! Mooie lichtvangst van de nieuwe ingang.

artspotter zei

Ben je Meunier al eens gaan bezoeken in zijn eigen museum (een zijstraat ergens aan het einde van de Louisalaan)? Ook voor mij is het alweer jaren geleden...

girardo zei

Heb je in die Brueghel-zaal De val van Icarus gezien? Schitterend schilderij, vooral omdat het zoeken is naar het onderwerp. Een schip zet koers naar de haven, een boer ploegt zijn akker, de zon gaat onder en als je goed kijkt, zie je nog net twee beentjes in de golven verdwijnen. Icarus dus. Zelfs mochten degenen gelijk hebben die zeggen dat het hier niet om echte Brueghel gaat, dan blijft het nog een geniaal schilderij. Van een Geniale Onbekende, een Anoniem Genie, of toch zoiets...