maandag 3 november 2008

tijd voor candide

De mist hangt laag. De wolk stopt de ochtend weg achter de kerk. Ik loop langs marktkraampjes. Eén enkele boer uit een ver verleden stopt me geitenkaas onder de neus, maar ik houd het vanmorgen op champignons de Paris. Ik heb een plan. Maar ik heb op dat moment nog geen weet.

Later, in het radiobericht, zit de boodschap vervat in de vertelling van CANDIDE. Ik ben, zoals eens te vaak, niet mee en vraag me af of ik Voltaire in mijn oor moet laten spreken? Is het ogenblik aangebroken dat ik het optimisme van de wereld onder de loepe nemen wil? Of neem ik een afwachtende houding aan en heb ik het luisteren? Horen of er nog meer wordt verteld. Tussen de regels.

2 opmerkingen:

didiermaurice zei

Candide van Voltaire mag ik aanbevelen, het is een boek dat er toe doet. Bij het lezen van die verlichtingsfilosofen, zoals ook o.a. Diderot, krijg je dikwijls het gevoel iets voor de eerste keer te begrijpen... niet voor niets dus verlichtingsfilosofen. Laat hem maar in het oor fluisteren of breng hem onder de neus, maar leg hem het zwijgen op als hij aan het schreeuwen gaat of onfris ruikt, want dat kunnen ze als geen ander.

eau de la du néant zei

Candide...het optimisme ten top gedreven...de held belandt van de ene in de andere "mésaventure"...ondanks alle tegenslagen blijft hij optimistisch. Doorheen het verhaal trapt V. heilige huisjes in (om zichzelf te beschermen schreef de auteur op de eerste bladzijde dat hij het boek uit het Duits vertaalde). Soms absurd komisch, maar daar hou ik van ;)