vrijdag 28 november 2008

timperman&bruylandt

Terwijl ik toch bij zeventien ben aanbeland… destijds kreeg ik zo’n musicasetje cadeau, van een twenty something. Ik was in mijn nopjes. De producent van de tape was een populaire deejay en de aandacht die hij wilde schenken, à moi, een korte zomer lang, liet ik me welgevallen. Het was de tijd van hard rock en heavy metal (voor adepten is er een wezenlijk verschil).

Met de eend van vrienden sjeesden we elke maand naar Vorst, want de populairste metalgroepen passeerden er met regelmaat van de klok de revue. Na Motorhead twee dagen fluitend doof, maar dat hoorde erbij. Onderstaande, tamelijk gedateerde parel heb ik, denk ik, nooit live gezien, maar ’t zou kunnen dat de herinnering is verdwenen tussen de plooien van een verdacht muziekverleden. Enfin, de kodachrome gloed bevalt me best.

Overigens, ’t stad alhier werd in de roerende seventies beheerst door het fenomeen Bruylandt. Mijn hart gaat uit naar de eigenwijze madame van de rock, felrood gestifte lippen onder een gitzwarte, fluffy haardos, dewelke naarmate de jaren verstreken, futloos onderuitzakte. Zo ook haar lippenstift, trouwens. Maar Madame Bruylandt produceerde musicasetten naar wens, en die dicteerde ik haar zonder schroom, waarna ze afleverde aan de prijs van een elpee. I-TUNES avant-la-lettre, inclusief real time social community.

1 opmerking:

eau de la du néant zei

In de jaren 70 was ik nog een broekventje...maar begin jaren 80 heb ik nog even kunnen genieten van madame B's platengedraai in d'r winkeltje...ik kocht er m'n eerste LP's...muziekdozen en andere ketens deden haar de das om...het kleine dorpswinkeltje verdween ten koste van het grote geweld en de anonimiteit...spijtig!