zondag 7 december 2008

omdat het moet


Het overkomt me geregeld dat ik een film kijk, zonder voorbedachte rade. Dan verrast me het opduiken van een betekenisvol detail, of een flard typerende muziek. Een opschrift als A SPIKE LEE JOINT; zeg nu zelf, daar kan je niet naast kijken, als je het zou proberen. Ik herinner me genoeg om meteen wakker te schieten en de ´doorsnee´ thriller die ik koos, niet licht te nemen. DO THE RIGHT THING (1989) kickte onvergeeflijk in het gelaat, en het mocht zich dan al afspelen in het bijwijlen verre New York City, soms zijn de States pijnlijk dicht nabij.

Eén krachtig gegeven : 'because [he] can´. Op het eerste zicht arrogant uitgesproken woorden, door een in dit geval ongeschoren Clive Owen. Well, need I say more? Ik moet hebben geslapen toen in de pers INSIDE MAN werd voorgesteld, want ik ken het verhaal niet. Hell, ik ken het bestaan ervan niet. En echt groot zou ik de film niet durven noemen, ook al glijdt een glad acterende, zoals gewoonlijk teer overtuigende Jodie Foster bevallig door het beeld.

Lee´s boodschappen zijn onderliggend, ze zinderen altijd na. Deze film is traag van tempo en verleidelijk geschoten, met takes van tijdloze New York City architectuur. Bijna wil de film de misdaad op zich verheerlijken. Een immer voor het recht opkomende Denzel Washington, met in zijn kielzog een al even bekende, donkere kompaan, proberen dat subtiele onevenwicht te herstellen.

Spike Lee is een meester in het opvoeren van ´rasgenoten´, en hen laten fungeren als ware helden, terwijl hij zich zeer bewust blijft van het kleurloze contrast tussen goed en kwaad. Dat kent dimensies, en het subtiel en cinematografisch afpellen van die multipele lagen, is wat de kijker uiteindelijk bijblijft. Op misdaad noch goedheid valt immers een kleur te plakken. Goed of slecht, zijn we uiteindelijk, in ´t groot of in het klein, allemaal.

Geen opmerkingen: