maandag 1 december 2008

kleine beetjes


Terwijl klein Vlaanderen wordt getrakteerd op bekvechterij om het al dan niet behouden van een pijnlijk onvermoeibaar politicus in een of andere obscure partij (alle Vlaamse, politieke partijen zijn zohaast obscuur te noemen, aangezien we zo’n klein werkgebied beslaan), overhoor ik een luchtig gesprekje over vervuiling door dieselmotoren. Ik hoor dat roetfilters kunnen worden gesubsidieerd; de zoveelste pleister op een wonde die onderhuids welig tiert. Aangezien nadenken over milieu een aanpak vergt die generaties beslaat, en geldelijke tegemoetkomingen getuigen van korte termijnvisie, verwacht ik uiteindelijk niets. Niet dat ik me persoonlijk aangesproken voel door de premie.

Een vage herinnering aan een ervaring die ik opdeed, toen ik meer travelde dan heden, komt bovendrijven. Ik verzeilde halverwege de jaren tachtig in Zürich en bedacht dat er iets was aan deze stad aan de Zürichsee, dat me onverwacht inpalmde. Was het het oude, rustige stadscentrum? Was het het bevallige getingel van de zachtblauwe tram, die zich punctueel door straat en steeg slingerde? Waren het misschien de tijdloze bergen die zich statig, maar aanwezig, op de achtergrond stilhielden? Iets aan Zürich hield me in de ban.

Totdat ik me realiseerde dat het de relatieve rust, de onverwachte stilte in het midden van een werkweek was, die me inpakte. Hier reden geen auto’s af en aan! In de plaats werd ik bedacht op diverse kleuren van bussen, trolley’s en trams (op het koningsblauwe water zelfs heen- en weerboten), die de klinkende naam van ‘openbaar vervoer’ uitermate waard waren. Geen confrontaties met gestresseerde buschauffeurs of overwerkte tramvervoerders, geen onverdraagzame wagenbestuurders voor wie het allemaal veel te traag ging.
Ik geef toe, mijn indruk betrof een momentopname. Plichtsbewustheid voert me naar een voorzichtige update van de verkeersaanpak in Zürich, vandaag. Het vergt enig zoeken, tot ik hoopvol stuit op ‘driving [by car] in Zürich is possible, but it is painful, as the city centre is not easy to navigate in a car’ [wiki].

Het lucht op, de belofte van dat beetje zuivere lucht, door een toekomstgericht verkeersbeleid dat al sinds de jaren tachtig, en naar ik vermoed niet enkel in Zwitserland, wordt onderschreven. Het bedroeft dubbel, vast te stellen dat in dit land nog steeds gebruik wordt gemaakt van onafdoende lapmiddelen waarmee de kleine en grotere automobilist wordt betutteld, en dat we steeds een limiterende visie slikken, die niet verder reikt dan één legislatuur.

4 opmerkingen:

Tom zei

Time to change.

didiermaurice zei

overschot van gelijk, Travels.

Franky zei

Effectief Time to Change!

Deze zei

terwijl in Holland de roetfilter verplicht is blijft Belgikse achterop hinken dankzij hun tot vier jaar beperkt, vooruit denkende politiekers, hier krijg je een ontoereikende subsidie als je een roetfilter wil plaatsen.

Leve Groen! ZiF