maandag 22 december 2008

verlangen

De bedenkelijke kwaliteit van grijs in het midden gelaten, google ik ‘grijs’. Ik val op een blog die ‘grijs’ heet en grijs glanst. Grijs als achtergrond voor felle kleuren kan werken, maar grijs op zich is twijfelachtig. Het ‘oude’ grijs zou saai, vervelend en grauw kunnen worden ervaren. (Reken maar van yes.) Grijs schijnt bovendien banaal neutraal te willen zijn.

In modezaken daarentegen wordt grijs grandioos genoemd. Bovendien wil grijs het nieuwe beige worden. Dat is geen nieuwtje. De twee kleuren verdringen zich om de haverklap om een wankel plaatsje op nummer één. Grijze haren maken af en toe een individuele opmars, maar gelukkig ben ik verziend. David Lynch gebruikte dat grijze aspect overigens overtuigend, toen hij Laura Palmers vader overnacht een sexy grijze haardos opdrong. Dat is humor.

Ik ontdek dat er een muizengrijze voodoo-cocktailprikker op de markt is, die pijnlijk oogt als een menselijk doorprikte cactus. Grijswater is in opmars, een kwestie van spaarzaam omspringen met het milieu. Ik verneem dat grijs geen bonte kleur is. Eén blik op de parelgrijze hemel leert me ten lange leste dat alleen een flikkerend, brandend vliegtuig aan de einder de zware decemberlucht nog een ietsiepietsie zou weten te redden. Drama, nicht?

Heb ik dat nu alleen?

3 opmerkingen:

Tom zei

Indeed, een eclectisch meesterwerkje. Tom

Franky zei

Grijs en de kortste en donkerste dagen, je zou van minder gaan wanhopen maar dat blijft gelukkig genoeg niet duren.

girardo zei

Grijs: als kleur is het de bescheidenheid zelve. Steeds staat ze op de achtergrond, kwestie van zo weinig mogelijk op te vallen en de andere kleuren zo goed mogelijk te laten uitkomen. Alleen boven onze hoofden heeft ze deneiging te domineren en ons aan te zetten tot droefgeestige gedachten. Noem dat de donkere kant van het grijs, het donkergrijs dus...