donderdag 12 maart 2009

grenzeloos dichten


Het is iets wat jonge mensen bijt, en mij beet toen ik hun leeftijd had. Het is iets waaraan ik me begaf en, kleerscheuren inclusief, doorspartelde. Het is iets wat mij tot vandaag ontzag inboezemt, maar kijk! Anderen doen het. Laat ik dat vooral niet vergeten.

Er zijn er die het van de grond af optrekken. Wat zeg ik? Er wordt in de grond gegraven. Anderen willen een beetje historie en zoeken tussen wat er al is, nog in gebruik of lang geleden achtergelaten, rondscharrelend als in een verkleedkoffer, met een welbepaald doel voor ogen : een zeldzame parel opduiken.

Makelaars zien dat anders. Zij flitsen van de ene afspraak naar de andere, liefkozen in hun schoonmaakpraatje de blitze rolex op de pols, taxeren de kandidaat en vissen naar de wensen en de grieven, in een wolk van diep begrip, terwijl de bewoner van het kansloze huis voor heel even opgelucht ademhaalt.

Het is een aparte manier van travelen, en het lukt voorlopig beter in gezelschap dan alleen. Het voert me naar de uithoeken van de stad, al moet ik waakzaam blijven voor het stedelijke reliƫf. Er zijn zoveel factoren die meespelen, dat het spel nieuwe regels afdwingt : luchthartigheid, lol, humor en de vage belofte van home is where I wanna be.

Geen opmerkingen: