maandag 9 maart 2009

THE LONDON SCENE*

*The London Scene, six essays on London life, Virginia Woolf, 978-0-06-088128-3

(london - part one)
Een goeie tachtig jaar geleden flaneerde mevrouw Woolf langs huis, Thames en square, om het dagdagelijkse, Londonse leven in zich op te zuigen. In de jaren dertig van de vorige eeuw werd ze door een plaatselijk magazine verzocht impressies van de stad neer te pennen. Dat deed ze, in
THE LONDON SCENE. Ik heb niet de ambitie Virginia Woolf de loef af te steken, maar met haar bevindingen als dankbare inspiratiebron, wil ik haar verkenningsroutes onder de aandacht brengen. Net zoals Woolf ben ik verzot op London en heb ik menig uur doorgebracht in alle uithoeken van de drukke metropool.

Een vriendin van me had in de jaren tachtig een vochtige flat in North Finchley, een troosteloze buurt in het noorden van London. Ik besefte het toen niet, maar ik zat op enkele kilometers verwijderd van de Highgate kerkhoven. Mijn poging om de darlings te bezoeken gaat niet helemaal de mist in, dan wel op in een te grijze lucht voor foto’s. Volgende keer meer geluk.

In Earl’s Court sliep ik mijn allereerste uren in de hoofdstad. Terwijl de klank van onze zeventienjarige voetstappen verstilden in de wandelgangen van een krakkemikkig halve-ster hotel, logeerde ik er voor het eerst, met een stel vrienden. We reisden samen met een avondtrein naar Oostende, gingen aan boord van de nachtboot naar Dover, forceerden er alle denkbare, toeristische attracties (inclusief night cinema) om ze daarna nooit meer te doen. De vrienden zijn sindsdien ook uit mijn leven verdwenen.

Putney in het zuiden van de stad ontdekte ik bij toeval, nadat een verzopen dubbeldekkerbus besloot het vóór de brug over de Thames op te geven. Ik wipte van het achterdek de straat op, het voelde er goed en ik bleef er de hele dag. Vooral de verborgen tuin achter het aftandse kerkje bood onverwachte rust en stilte, en vormde een prima beschutting voor een milde voorjaarslunch in het gras.

In het centrum kan ik bijna nooit weerstaan aan de Eastend, een buurt doordrongen van geuren en kleuren, waar ooit mijn ersatz ‘London’wieg stond, of zo opper ik het graag. In de eighties raakte ik immers, vanwege een lang verblijf in Engeland, vanaf dag één verslingerd aan EASTENDERS, een soap die Vlaamse pogingen tot dagelijks geweeklaag resoluut en vol vertrouwen achter zich laat, (ook al vertoef ik de laatste jaren veel minder vaak op ALBERT SQUARE).

Verderop in het zuid-oosten ligt Greenwich, waar herinneringen aan het Elizabethaanse London zich opstapelen. Deze keer vormt Greenwich mijn uitvalsbasis, want mijn hotel bevindt zich hier.

“London zien en sterven”, niet dat ik de oorspronkelijke one-liner naar de kroon wil steken, is het voor mij nog niet. Maar London betreden, ruiken, proeven, horen en moedwillig ondergaan, daarvoor kan ik iedere dag opteren. Met THE LONDON SCENE op zak, waarin la Woolf een verzameling van essays over haar lievelingsstad bundelt, voel ik me geborgen. De zes wandelingen in de literaire bundel bieden een unieke kijk op de wereldstad, vanuit het liefdevolle hart van een zachtaardige fanaat. Woolf’s diepzinnige zwerftochten porren me aan er een 21ste eeuw cachet aan te geven. Travelingwithout(!)myson, sferen opsnuiven en impressies verwoorden, plekjes fotograferen net zoals dat gebeurde in THE LONDON SCENE.

Enige moed moet ik aan de dag leggen om op te sporen waar -bij benadering- de oorspronkelijke foto’s werden genomen, zodat ik Woolf’s weloverwogen impressies niet al te veel geweld aandoe. Zijn de gebouwen inmiddels verdwenen? Blijven er aantoonbare sporen over, van een recent verleden dat Virginia liefdevol omschreef? Vind ik mensen op mijn pad die refereren aan de periode dat Woolf langs de dokken kuierde, en er hoopvol op zoek ging naar de ziel van de plek?

Ik beschik over onvoldoende tijd om zes wandelingen in één weekend te lopen (reden te meer om terug te keren), en besluit om als oefening de Docklands te verkennen. Hier ligt ook MUSEUM IN DOCKLANDS, verbonden aan het gerenommeerde MUSEUM OF LONDON, dat de geschiedenis van de vroegere Londonse dokken levendig houdt. Mijn wandeltocht vat aan in ISLAND GARDENS, nadat ik vanuit Greenwich de voettunnel onder de Thames heb genomen.

1 opmerking:

didiermaurice zei

... wandering with(out) my Son... en terug in de tijd ontkoppelen, schoon hoor.