woensdag 22 april 2009

baking cookies


Mister Ken Wood herinnert de lezer zich. Hij stond op een middag geduldig op me te wachten. Hij nodigde me ongevraagd uit tot neervlijen op de vloertegels om uit te zoeken of meneer zou opleveren wat hij beloofde. Ik begreep vrij snel dat het draaide om serious business. Er zat niets anders op dan Mr. Wood huiswaarts te tronen. Mijn twee begripvolle kompanen droegen zonder verpinken Mr. Woods edele onderdelen.

Sindsdien hebben Mr. Wood en ik een erg minvolle relatie. Het is waar dat ik hem moet wassen, drogen en opblinken, maar hij geeft me meng-, klop- en kneedtechnieken. Ik sta er steeds van te kijken. Mr. Wood is al een beetje oud, en hij draait niet zonder geluid. Als hij naar topsnelheid klimt, moet ik de man temperen… Zoniet wipt hij van puur plezier over de rand van het werkvlak!

Toch is Mr. Wood, in al zijn zachtroze pracht en praal af en toe eenzaam. Ik heb begrip daarvoor. Maar zoals in het echte leven, komt Mrs. Right niet zomaar om de hoek piepen. Of toch? M. vraagt me enkele weken geleden of ik misschien een thuis kan vinden voor een MX? Huh? Ze plaatst het gevaarte op het werkblad en ik piep, hees van ontroering, “’t Zal nog niet zijn!”. Enter Mrs. Braun.

Mrs. Braun komt niet zonder verhaal. Een bodemonderdeel zit muurvast in haar kern. Ik wil niet ontsteld raken, want Mr. Wood is al aan het lonken. Ik probeer, ik wrik, ik klop, ik trek. Mijn radeloosheid voert me naar tinternet en ik vind een welwillende BRAUN-adept, die me zegt hoe ik tewerk moet gaan. Whaddayaknow? Mrs. Braun komt los.

En daar staat ze nu, te pronken, naast Mr. Wood. De prille liefde ontfutselt mij enige lyriek. Mrs. Braun heeft een koosnaampje nodig, net als Kenny! Lang moet ik niet zoeken, en ik hoop dat M. het roerend met me eens kan zijn dat ik Mrs. Braun bedenk met de roepnaam “Alma”. Alma en Ken, a match made in heaven. Sinaasappel-maanzaadkoekjes om dat verhaal te bevestigen.

Geen opmerkingen: