dinsdag 7 april 2009

mouvez!*

*wie anders dan Julianne Moore kan uit de voeten met raadselachtige driften

K. is gefascineerd door relaties; de wijze waarop relaties voorzichtig opbouwen, zich intrigerend ontvouwen en vaak te vroeg afwikkelen; ze wordt geboeid door de onvoorspelbare wendingen van relaties die een eigen leven gaan leiden of een stille dood sterven. Een relatie ontrafelen als proeve van bestaan van ons, als mens. Soms voelt dat nijpend inadequaat. Sinds PERIL EN LA DEMEURE, 37°2 LE MATIN en ook BLUE VELVET is het geleden dat ik een film kijk die me ongevraagd een spiegel voorhoudt van ontredderende, menselijke relaties, waarin de droom wordt verweven met de werkelijkheid, waar theatraliteit in situ wordt geplaatst van het modale leven; dat leven dat we iedere dag leiden. En lijden.

Barbara Baekeland, filmster op haar retour, doordrongen van een moordend high society profiel en lijdend aan een tragisch schildertalent, is getrouwd met een saai, wiskundig genie. Samen hebben ze een zoon, Anthony, die het verhaal van zijn korte, noodlottige leven vertelt. Wanneer haar man het huis verlaat voor een jongere vrouw, legt Barbara (Julianne Moore) zich op huiveringwekkende wijze toe op de labiele, incestueuze relatie met haar zoon. Alhoewel de camera behendig draait en keert en bedwelmende scene na scene prijsgeeft, blijft het verhaal steken in ongeloofwaardig drama, alsof de personages werden verknipt uit karton en door de kijker zelf moeten worden wedersamengesteld. Bevreemding als stijlelement werkt, als de functie ervan niet verdrinkt in de sentimentaliteit van een opgedreven toneelstuk. Jammer, want de op ware feiten gebaseerde tragedie in SAVAGE GRACE van TOM KALIN verdient beter dan deze middelmatige, melodramatische benadering.

Geen opmerkingen: