maandag 13 april 2009

snelle doortocht


Voortbordurend op het voorgaande, ontdek ik dat enkel kookboeken mij aanbieden waarnaar ik op zoek ben, als ik al op zoek ben. Ik merk dat literatuur mijn ongeduld aanscherpt, terwijl de inhoud van een receptuur me mild stemt. Ik moet toegeven dat in de stapel letteren op mijn nachtkastje de smaakvolle pagina's het halen van de immobiel droge kost, hoe voortvarend ook dat laatste ons wordt voorgespiegeld. Er omringt ons schijnbaar ten alle tijde de intellectueel verrijkende, droge letterkunde en de frivole tegenhanger van roeren om-en-om, plaatjes kijken, en lekker ouderwets magen vullen.

Ordinaire kookboeken worden soms beschouwd als lagere lectuur, maar ik wil graag duiden op de onderliggende kracht van de kantlijnen, door de auteur van kookrecepten elaboraat toegevoegd en geldend als ultiem, magisch ingrediënt. Zo zeilt de Engelse, vegetarische keuken van het restaurant STONES onder de bollende vlag van de anekdote, dat zelfs van stenen een lekker soepje kan worden gebrouwen. Om maar één voorbeeld aan te halen. Uiteraard heb ik het hier, voor alle duidelijkheid, niet over de zogenaamde koffietafel-kookboeken, de op luxepapier uitgegeven kanjers, die recensenten durven aanprijzen voor de aaibaarheidsfactor, en ook voor het element standing. Zo'n designboek scoort volgens hen bij hoog bezoek.

Neen, ik denk hier en nu aan die zalige 'boerinnenbond'-kookboeken, die ik als klein kind van voren naar achteren doorbladerde, om vervolgens bij moeder te zeuren om de verwezenlijking van een of ander uitverkoren recept. Toen ik groot genoeg was om in de kookpotten te roeren, palmde ik de keuken geregeld in, geheel niet naar de zin van dezelfde moeder. Maar kon dat me schelen? Op de een of andere manier heeft de keuken en haar inhoud me altijd gefascineerd, gaande van de Italiaanse pollepel die enkel op zondag van het haakje mocht, tot de indrukwekkende passe-vite, waarin, behalve moeders aardappeltjes, pareltjes zweet werden doorgestoken. Het zijn lyrische herinneringen, waarvan ik geregeld proeve vind bij andere auteurs, die onverdroten blijven koken, omdat de drang nu eenmaal niet te stuiten is.

Geen opmerkingen: