dinsdag 5 mei 2009

de hand werpen


Die gouden uil, die vliegt niet meer als voorheen. Ik heb in een recent verleden toch op zaterdagavond voor tv gezeten, om uitgebreid te genieten van literatuur en het gedacht van de lezer. De jurk van de presentatrice in de gaten houdend, liet ik me de geletterde enscenering welgevallen.
Onder het zappen gisterenavond, pik ik hooguit 10 minuten live show mee, vanaf het Antwerps stadhuis, dat tegen een klassieke achtergrond en zonder franje de winnaar van de literatuurprijs bekendmaakt : een stralende Joods-Hollandse, verkeerdelijk voor Marrokaan aanziene wereldburger.
Voorzichtig werd eerder die dag op radio1 verwezen naar ‘’t schoon verdiep’ in voornoemd stadhuis, voor de live verslaggeving van de prijsuitreiking. Auditief wijzer werd ik, bijna zo wijs als een uil. In het kader van de échte prijsuitreiking had mezzo een schaduwjury geïnstalleerd, dewelke de nominees één voor één aan tand en vleugel voelde. Beknopte media-aandacht voor de auteurs, terwijl ik geduldig aan de strijk bleef.
Achteraf beschouwd weet ik niet goed wat ik ervan denken moet. Is de luister voortijdig uit het evenement verdwenen; is de minister van cultuur te hoog over de sportlat gesprongen, dat die andere beschavingspijler (literatuur, dat bedoel ik) terug is bij af? Want ‘’t schoon verdiep’ mag verheven klinken, erg lokaal is het ook wel.
Het doet mij een beetje verlangen naar niemandsland, en nergensman. Dat het er weinig toe doet, bijvoorbeeld. Of dat overal nergens is. En ook, dat het alles iets wegheeft van uilen naar Athene brengen.

1 opmerking:

Franky zei

De Gouden Uil verworden tot 10 minuten in Terzake, als er over boeken moet gesproken worden moet het in een paar minuten of ze worden daar bij de VRT al zenuwachtig. Is er dan een boekenprogramma op de radio dan moet het vooral over de gast gaan en amper over de boeken...