donderdag 21 mei 2009

drrrrrrrrrrrrrrrrrr - - -


Op een moment dat ik me afvraag of iets me nog kan verrassen, word ik in een ponykoets geduwd. Het wordt een woelige tocht, ver weg van de betonnen lanen, aan de grasgroene randen van het raspaillebos. Als de geroutineerde menner het span het verharde pad doet verlaten, hotsebotsen we tesamen het bos in. Tussen bomen en struiken, langs duizenden brandnetels, over verholen, afgezaagde stammen (hopla!), creƫren we, bij dag, ons eigen kleine BLAIRWITCH PROJECT.


De trouwe pony’s nemen vaart op ‘drrrrrrrrrrraf!’. Hun manen wapperen, hun spieren spannen zich, de klank van hun hoefgetrappel gaat verloren in het voorjaarsmos. De kleur van onze bruingebrande knoken loopt terug van honingkleur naar nakend wit, zo hard grijpen we de handsteunen vast, terwijl we kraaien als kleine kinderen; harder, luider en oprechter dan het echte, kleine kind aan boord. Met open mond kraaien we ons een natuurlijke kermisattractie bij elkaar. Ei zo na hangen we te gapen, in de takken van de bomen.
Ha! De boerenbuitenlucht, de landelijke gastvrijheid, de krachtige pony’s…. :)))

2 opmerkingen:

didiermaurice zei

de krachtige pony's..., je bedoelt 'prachtige meiden', inderdaad het is moeilijk daar ongevoelig voor te blijven :)

traveling.... in huis en erbuiten. zei

oh la la!