woensdag 17 juni 2009

een fijne neus


M zegt dat de drugsrecherche rechtover de deur een lading verdovende middelen heeft onderschept om u tegen te zeggen. Miljoenen pillen, onder de schutlaag van een aardappelenvracht! Dat was afgelopen weekend; gisteren lees ik in de metrokrant dat de vangst zowel betreffende omvang en variatie, als (internationale) opdracht hallucinant mag worden genoemd. Lommel ligt weer op de kaart.
Zeg, dat was hier nogal wat! Politie langs alle kanten, en de buren die schrik hadden, volgens de pers! Ik hoop dat we geen hinder hebben van die drugsmaffia, naweeën weet je wel. Ik heb er weinig van gemerkt, op de rechercheurs-in-burger na. Maar je vraagt het je af?...’ Ik kijk haar onthutst aan, maar we zijn de straat al uit, het drugsstof op de weg achter ons aanwaaiend.

Een paar weken hieraan voorafgaand stopt DM me in het plaatselijke brocante-walhalla COCAINE in de hand. Hij doet dat onopvallend, zodat ik hem dwaas aankijk. ‘Dit moet je uitproberen; echt doen,’ zegt hij. Ik haal mijn schouders op, ben toch ook een weinig geïntrigeerd. Verder dan een saffie of een handvol kruimels spacecake kwam deze dame niet, maar lezen over the stuff, dat wil nog ’s verlokken. Vooral als ik ontdek dat Pitigrilli verdacht hedendaags kond doet van hemelse roezen en flippante atmosferen.

Een beetje onbeholpen, maar behoorlijk geslepen als Ignatius T. Reilly in A CONFEDERACY OF DUNCES (een ander boek dat ik ooit op aanraden onder de neus geschoven werd), ploegt protagonist Tito Arnaudi zich langs veld en stad, via Parijs en Buenos Aires, om te stranden in thuisland Italië. Daar, moede als de Beauvoir’s FOSCA, geeft Tito uiteindelijk de pijp aan Maarten, nadat hij in een ultieme krachtinspanning erin slaagt de wetenschap te slim af te wezen.

Het moet gezegd dat het tweede deel van Tito’s relaas vaart krijgt, dankzij steeds prominenter doorschemerende zelfspot. Die sche(r)tsende stijl siert dan weer Pitigrilli, die met deze, uit 1921 daterende roman putte uit eigen ervaringen. Hij zet een herkenbaar relaas neer van sex, drugs en samba, waarbij ik me heb suf gepeigerd of Pitigrilli in zijn veelvuldige omzwervingen zijn neusbeentje heeft weten gaaf te houden.

1 opmerking:

didiermaurice zei

'hemelse roes en flippante atmosfeer...' zo mooi krijg ik het niet op papier. In de bibliotheek staan nog Pitiggrillis, snuif...