zaterdag 27 juni 2009

hiaten


De NMBS-lijn brussel-mons is er één van hoogspanning, en het station Halle verwordt geregeld tot draaischijf voor doorkomend geweld. Het betreft geen opschrift in een krant, het is hooguit een interpretatie van deze forens die al eens in Halle uitstapt. Laatst met M. waren we getuigen : twee mannen van middelbare leeftijd bellen vanaf het perron naar de ordediensten : “Er vallen ongure types mensen lastig, van wagon tot wagon. Waar zit –bij god- jullie surveillance?”

Voor één keer niet mannen van middelbare leeftijd die overdreven Vlaams conservatief reageren, wel degelijk een dreigend gevoel van onheil, vanwege een bende broekjes tussen twaalf en vijftien, leeglopertjes in niemandsland, veelal bekend als ‘kwelling’. In de trein die middag lopen ze nerveus ‘argot’ spuiend, droge sigaretten tussen de lippen, de scherpe geur van hashish in hun kielzog. Ze dragen geen toekomst mee en de betekenis van verleden kennen ze (nog) niet. Ze doen aan easy bling-bling en willen er niet voor betalen. Dus vallen ze anderen lastig, par preference vrouwen die alleen reizen. M. en ik houden de handtas op de knip.

In de UK worden ze chavs genoemd (° uit Chatham [chath – ‘chav’]; op de valreep geen suburb van het grotere London [het sociale gegeven ‘voorstad’ van cruciale betekenis]; niks valt er te beleven, behalve rondhangen en je verliezen in extreme vormen van well bad). Ik trek niet zonder reden een parallel tussen Engeland en het grensgebied dat Oost-Vlaanderen, Vlaams-Brabant en Wallonië beslaat, ook wel een multilinguaal stukje België genaamd. Ze heten hier geen chavs, maar wat ze uitvreten is beangstigend analoog aan leegloperij in andere landen. Zo origineel is deze groep uiteindelijk niet.


Chavs lopen niet warm voor een degelijke schoolopvoeding. Ze bedienen zich aldus van schreeuwerige woordverkortingen, waarvoor de meest bedreven sms-er stijlvol bedankt. Hun aanmatigend taalgebruik, beperkt in klank en kleur, reikt enkel verder in varianten op ‘faut qu’je te change ta figure? Zij verliezen zich in provocatief beledigen van de evenmens en het eindeloos upgraden van de schroothopen die ze carjacken, maakt niet uit hoe jong ze zijn. Ze beschouwen zichzelf zonder uitzondering als glamoureus en cool en dompelen zich onder in R&B en hiphop, ongeacht hun culturele ‘geaardheid’. Hun middelvinger is nooit in ontspanning. Ze gaan, onsportief als ze zijn, gekleed in glanzende trainingspakken en maken kinderen zwanger zonder het te beseffen, want ze hebben niet door dat ze aan voortplanting doen. Hun verwaarlozende ouders lachen hen uit, en vice versa. Mocht u dat allemaal licht overdreven vinden, sla er bij wijze van staving de urban dictionary (of de dictionnaire urbain) op na; u zal versteld staan.

Als sociale groep lijken zij verdacht veel op een verjongde spin off van de bende van Irvine Welsh, herinnert u zich nog? Lust for life en ‘choose a f***ing career, alhoewel de chavs dat laatste niet menen, hun luiheid verbiedt hen dat. TRAINSPOTTING, the movie is inmiddels twaalf jaar oud, de inhoud is nochtans brandend actueel, ergens tussen Halle, Mons en Ath.

2 opmerkingen:

Tom zei

Hopelijk ontmoet ik hen niet te veel. Trouwens leuke titel ;).

Franky zei

Vroeger vond ik de verbinding Antwerpen-
Charleroi al een verschrikking en het is er niet beter op geworden...