zondag 7 juni 2009

verstomd als ‘la muette di portici’*


I. leest een boek over Leopold I en legt uit, op mijn vraag, waar de Belgische onafhankelijkheid vandaan komt. Mits kantmelding dat mijn interpretatie subjectief is, begrijp ik dat Willem I regeerde over de Lage Landen, en Brussel hem buiten wilde. In een bloedige strijd in de omgeving van de Munt werd het lot van de onafhankelijke staat beslecht, en raakte dit land onafhankelijk. Ik vraag me in de rand af : onafhankelijk van wat?
In 179 jaar strijd hebben zich ontwikkelingen voorgedaan die beide denkpistes (onafhankelijkheid tegenover splitsing) ondersteunen. Zonder in details te treden (onthoud vooral dat ik a-politiek ben, en me hier op bijzonder glad ijs begeef), heb ik een bepaald gevoel ontwikkeld over : Belg zijn; Vlaming zijn; niet-Franstalig zijn; niet-Brusselaar zijn; niet-Duitstalig zijn [wat een joekel van een zin].

Integratie van migranten lukt meer met haken dan met ogen, verwoede en resulterende diversiteitsprojecten niet te na gesproken. Als je jongeren erop bevraagt, dan reageren zij verbolgen en laten zich uit ervaringsgebrek leiden door emotie. Een sign of the times, maar ook weinig of niet ondersteund door de blatende politiek, of ik zou andere reacties horen. Slenteren in een drukke winkel op zaterdagmiddag leert me onverhoeds dat grote groepen mensen (!) verloren lopen in de commercie, zich manifesteren in roepen en schelden, en het afronselen van onze toekomst : hun kinderen. Muizen voor de kat die mild tot extreem rechts heet, of ik zou andere reacties horen. Dus buig ik me wanhopig nog ’s een keertje over onze achtergrond, op zoek naar de wortels van ons ontstaan, en naar de boosdoener, tout court. Alsof het zo eenvoudig is, maar sinds de 16de eeuw worstelen Noord en Zuid met culturele (taal)verschillen en tegenstellingen op religieus gebied. Op het gevaar af dat ik populisme word verweten : waarover struikelen we vijf eeuwen later?

Toch blijf ik me meer dan ooit vereend en verzoend voelen met België, hetgeen wellicht alles zegt over mijn eigen, verankerde koppigheid. Ik ben erin geslaagd vier weken lang de verkiezingsstrijd naast me neer te leggen. Ik ben met onbedachten rade naar de stembus gestapt en heb gekozen voor een ecologisch verantwoorde toekomst, ook al is het al schielijk laat. Ik ga de verkiezingsshow mijden als de pest en naïef vertrouwen hebben in een floue, roze toekomst. Als individu voel ik niet dat ik een andere keuze heb. Toch blijf ik waakzaam voor ons nodeloos verlies in een moedeloze strijd, die nog weinig wegheeft van de fierheid van de 19de eeuwse, eerste echte Grand Opéra*. ‘A mon pays, je dois la vie’.

1 opmerking:

Franky zei

Blij dat je een ecologisch verantwoorde keuze hebt gemaakt. Er is wel nog veel meer werk te doen voor we groene cijfers kunnen neerschrijven maar we geven niet op.