dinsdag 21 juli 2009

gravinnen (1)

[judith, elftrudis, richilde, hildegard, johanna, margaretha, filippina, isabella, maria, adela, clementia en mathilde]

In het Sterrebos van Roeselare krijgen de vrouwen die, in de schaduw van mannen en minnaars, geschiedenis schreven in het ontstaan van Vlaanderen, letterlijk een stem; een stem die luid en onconventioneel klinkt, en nagalmt als een donkere humoreske, eeuwen voordat het genre als dusdanig ontstaat. Even wennen, maar dan beklijven de verhalen van de al dan niet gevierde gravinnen; in hoorspel gebracht door Vlaamse actrices, in beeld gebracht door Lieve Blancquaert. Daar dan.

The dead returned in machinery. They sang seductively to the living as mermaids sang to sailors from the bottom of the sea.” Eerder onder de vorm van symptomen dan als weerspiegelingen hullen karakters zich in Walt Whitman’s woorden (aangereikt door auteur Michael Cunningham), die stelt dat romantische vrijheid tot niets anders leidt dan de dood. En zullen de doden verworden tot gras? Hoe fijn is de lijn tussen heilzaam en krankzinnig? Zomeravond, zomerochtend en luie zomermiddag tussenin… het is het perfecte (on)weer voor lange, ontoerekeningsvatbare SPECIMEN DAYS.

Bij wijze van time-out een korte trip naar Northampton, via Clacton(-on-Sea). Put on those walking boots en wat maakt het uit of je man bent of vrouw? KINKY (boots)!