dinsdag 28 juli 2009

bags & gladrags


Jeugdzonde ikea is en blijft onwerkelijk. Het is global industrie; consumptiegerichte verkoop van een droom die niet uitkomt; want in het hart van ikea-design schuilt slechts kilte. Als ik ikea-waar ervaar, dan bekruipt me steevast een gevoel van ongemak, misplaatste gêne en ontoereikendheid. De bezoeker, schuilgaand in de kartonnen ikea-woonkamer, is net zo koel als het design. Beschamend functioneel, hip, hedendaags en totally basic. En kil. Het is die strakke kilte in schril contrast met het gezin dat het ikea-wandelpad afstruint, dat me telkens zuur opbreekt. Zelfs de toiletruimtes die ik bij aankomst noodgedwongen opzoek, lonken ingeblikt gebruiksvriendelijk.

Nooit is het stil in het woonwarenhuis. Kinderen jengelen, kopers leuteren, medewerkers timmeren aan scenario 37. Een wereld in motie, een minimaatschappij en route, ‘pour des nouvelles aventures’, anciennes et préfabriquées. De populaire Zweedse kötbullar smaken altijd lekker tot de eerste halve hap, waarna ze wegzinken in zout en meligheid, nauwelijks ondersteund door een streepje room en wat rode besjes. Ook dat eten is cool, zó afgekoeld, liederlijk kil. De kassierster spreekt me aan in twee (van de drie) landstalen, maar blijft steken in onbegrijpelijk Nederlands wanneer mijn specifieke vraag de taalbarrière doorbreekt. Ze blijft onverschrokken vriendelijk, waardoor ik zonder verpinken overschakel naar het Frans. Het blijft flauw behelpen. Neen, het Spaans ben ik niet machtig!

De kassabon wordt keurig afgemeten afgeleverd, ik heb negentig dagen bedenk- en omruiltijd, mét kassabon. Bra aptitreglering!*
*Smakelijk!

1 opmerking:

Tom zei

Mooi geschreven, ik heb soms hetzelfde gevoel. Groeten Tom