woensdag 26 augustus 2009

linked!


And so it is zijn de beginwoorden van the blower's daughter, maar het zijn ook de woorden die in me opkomen als ik op zoek ga naar Ann Steel (vraag me niet waarom; of toch? Ze heeft op mij dezelfde uitwerking als de al even onvindbare Mary Margaret O’Hara).

Ann Steel blijkt een model uit de late jaren zeventig te zijn, iconografisch op vinyl (!) vastgelegd door Italiaans master-mixer (ook al uit die late jaren zeventig) Roberto Cacciapaglia. De minimalistische elektropop blijft vandaag overeind, zeker als ik zoon T. mag geloven (en dat doe ik onvoorwaardelijk), die Kraftwerk op Pukkelpop (weliswaar na zwaargewicht en dweep-ster 50 CENT) bij de betere vond horen.

Ann Steel opzoeken is geen sinecure, totdat ik links vind met films als A MAP OF THE WORLD en BLINDNESS, maar knijp me dood, ik kan me haar frêle verschijning in geen van beide films voor de geest halen. IMDB geeft aan waarom. Voortaan verblijft Steel in de coulissen van de filmmakerij, in de hoedanigheid van costume supervisor. Niet langer voor de camera, zwaait ze nog wel een sceptertje, haar omstreden, ironische en never ending time vast nuttig bestedend.

En waarom ik hierover uitwijd? Cacciapaglia zegt (ook al in de jaren zeventig) dat zijn muziek daar is om naar te luisteren, waar je je ook bevindt, in je luie zetel, op café of in de auto; hij wil muziek maken die toegankelijk is voor iedereen. Het gekke is, zo klinkt het ook, tenzij ik licht beïnvloed word door een woelige jeugd in de jaren tachtig? Maar dan, Kraftwerk klinkt ook nog steeds gaaf. Kunstenaars die de bereidheid hebben ongecompliceerd te delen, onderscheiden zich van diegenen voor wie het allemaal wat stroever hoort, maar openheid en tijdloosheid doet mijn hart smelten. Zoals Christo en Jeanne-Claude dat doen (OVER THE RIVER updates). Zoals u dat doet.

Geen opmerkingen: