woensdag 19 augustus 2009

ratatouille


Midden jaren zeventig stonden pa en ik in de delhaize naar de groenten te staren. Ma zat met haar gedachten in de zuivel.
Pa porde me aan en zei, ‘Wat denk je?’
Ik zei niks, maar ik knikte instemmend. We loodsten het schaaltje onopvallend in de boodschappenkar, en vergniffelden ons in stilte.
Toen ma bij het afrekenen het karretje leegmaakte, stootte ze op het schaaltje en ze vloekte onomwonden.
‘Dat hier ken ik niet, dat moet terug, snappen jullie? Hoe komt dat hier?’
Ze wist goed wat het betekende. Het was stille revolte. Het was de statement van de naamgenoten. Het waren de geuren en kleuren van Spanje, de groenten van Catalaanse grond. Maar we waren niet langer in Nules. We waren thuis, en thuis is alles anders, minder heet en minder hip.
Ik keek gespannen naar pa. Ik verkneukelde me onopvallend om een afloop, om het even dewelke, zo laf was ik wel.
‘Look!’, gilde ze. Haar neusvleugels trilden.
Pa greep het schaaltje vast en plaatste het zonder een woord te verspillen op de transportband.
‘Emile! Ge gaat dat toch niet menen.’
‘Elke groente in dat schaaltje meen ik, vrouw,’ fluisterde hij.
Ik schaterde het uit.

Die avond aten we ratatouille, à la façon d’Emile.
Ma trok haar neusvleugels naar binnen.
Todo el mejor, pa!

Geen opmerkingen: