donderdag 20 augustus 2009

spraakklanken


In deze barse, dubbelzinnige tijd, waarin korte boodschappen overheersen en ik geregeld een Sidonia-toeval te verduren krijg over het zoveelste %$*°è##@+£-débâcle, en ik nogmaals moet toegeven, met trots, dat ik NIET TWITTER, ben ik beginnen nadenken over de informatiesnelweg zoals ’t ie zich de laatste maanden heeft ontwikkeld, en ik kan met hand op het hart zeggen : ik ben niet trots.

Buurmans conversaties worden met de dag tastbaarder; en die gaan nergens over, maar het is de strohalm die ik vastgrijp om niet onder te hoeven gaan in biep-biep, twiet-twiet, wham-bam, thank you, etc. En hoe is ’t allemaal zo ver kunnen komen? En hadden we het niet in de gaten? En moet er nog in de pot worden geroerd?

Is dit het? Is dit werkelijk, waarlijk hét? Is dit hoe we 2010 ingaan, al tweeten en al twitteren, al sneezing en al phishing? Wordt u daar beter van, écht? Dan heb ik nog niet geleefd, zeg! Ik geef de comments de schuld. Zij luidden het in : de slagzinnen, de snedige opmerkingen.... Bring on the Jetsons, maar, wérkelijk?…..

1 opmerking:

didiermaurice zei

ja: bloggen, smoelenboeken en twitteren. Het is veel, maar twitteren is zò geïntegreerd in smoelenboeken. So what? Ik ga wel mee met je argwaan... maar, anderzijds - we drukken ons toch uit als waren we een tube tandpasta. Dat is toch hygiënisch? Of niet? En we lachen en we huilen toch?