vrijdag 11 september 2009

aarzelend sprookje


Acht jaar geleden, op de dag, vallen in New York City beide WTC torens als stuifzwammen in elkaar; en ligt yours truely op de eenpersoonsmatras op T’s kamertje naar het kartonnen plafond te staren, om het trauma vanop afstand te verwerken.
Vanmorgen valt Molly Wizenberg’s A HOMEMADE LIFE in mijn brievenbus, of anders gezegd, op de vloer van de hal; mooi uitgegeven, een stukje van (alweer) een Joods meisken-gone-famous.
En toch doet het boekje goed. Het vertelt de verhalen en de bijhorende recepten uit het leven van een interessante, jonge, Amerikaanse vrouw (orangette). Een vrouw ook, wiens jeugd liefdevol en beschermd verliep, die nooit halsreikend heeft hoeven uitkijken naar goedkeuring; de liefde was er onvoorwaardelijk. Ik maak dat op uit de warme verhalen die ze opdist. Haar man en zij… onvoorwaardelijk daar; voor elkaar.
Het zijn sprookjesverhalen, maar kijk, ze bestaan. Ik neem het de auteur Molly en haar husband Brandon niet kwalijk dat zij liefde doen stralen alsof ze beiden gemaakt zijn van bunsenbrander-stuff. En ik kan me warmen aan hun intentie (inmiddels is dat de pizzeria van hun droom). En ik kan een receptje of twee uitproberen, en bedenken… jeez!... aan de andere kant van het water werden deze recepten gebrouwen, niet honderd jaar geleden, maar nu. Dat is voelbaar, dat is tastbaar.
Dat wordt een noodzakelijke stop in 2013 (op zijn vroegst), als we naar het westen varen, OVER THE RIVER tegemoet. Het is niet meer zo lang wachten… nog 1414 keer slapen (zeer ruw geschat, en rekening houdend met 1 juli 2013).
Oh well!

Geen opmerkingen: