vrijdag 4 september 2009

dan, misschien


Tijd blijft een balorig ding. Dan is er ruim tijd op overschot, om vervolgens tijd tekort te komen. Ik weet het, ‘tijd genoeg komt overal te laat’. Zelf houd ik het meeste van de plotse realisatie dat tijd betrekkelijk is. Telkens opnieuw en onvermoeibaar is tijd niet meer dan een gegeven om een ander gegeven aan te duiden. Maar op zich vertelt tijd juste niks, en dat is net zijn kracht.

Ik zit te mijmeren over een kopje koffie en ik realiseer me dat tijd me niet gaat vertellen wanneer de tijd is gekomen. Hooguit zal het klinken : tien na zeven, of vijf voor twaalf, of nog : “middag – komen eten!”. Tijd gaat me niet zeggen : op 17 november om 15u23 gaat het gebeuren. Tijd is niet precies, en achterhaalt zichzelf altijd weer net op het moment dat het tijd is. In raadsels, in benadering, en nooit in sentiment. Tijd kan niet denken, en ook niet voorzien. En wat ik ervan vind, maakt tijd hoegenaamd niets uit.

Onderweg naar de apotheker zie ik in dat je niet vóór tijd toe bent aan het volgende. De dingen vernieuwen zich zodra daartoe de opening ontstaat. De adem die we inhouden, de tijd die we verstillen, het wachten dat ten einde loopt en dan naar buiten; de regen trotseren en de zon zoeken tussen het grijs. Geen probleem dat de pharmacist zijn bureaucratische rondedans doet. Vandaag heb ik de tijd te luisteren naar het niets en zelfs gedag te wuiven, bij het naar buiten lopen. Dit moment komt nooit meer terug.

4 opmerkingen:

didiermaurice zei

Sakkerdjie 'tripod tijd', weer een sekonde wijzer.

traveling, in huis en erbuiten.... zei

tri?
ja dadde...

traveling, in huis en erbuiten.... zei
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
Tom Veys zei

In verband met tijd: hij die niet wil als hij kan, zal niet kunnen als hij wil, so...

Overigens bedankt voor het leuke stukje...