woensdag 16 september 2009

een oud koekje

Ik spreek Jerry aan op het perron. Het is een poos geleden dat ik hem zag, en na vandaag zie ik hem nooit meer, want het is zijn laatste dag op het kantoor waar hij tijdelijk heeft gewerkt. Ik kijk hem na als hij de trein instapt. Vier jaar lang kende ik Jerry in de opleiding en nog steeds liever niet te na. Een kort, gemoedelijk praatje onder vluchtige pendelaars kan net.
De trein rijdt weg. Ik loop naar de voorkant van het perron, om iets te doen te hebben. Halverwege mijn slentertocht zie ik hem aan komen lopen. Ik merk hem op in een snelle oogbolbeweging, en het is voor hem niet anders. Zijn en mijn elementaire deeltjes trekken elkaar onherroepelijk aan. Terwijl we elkaar naderen, speur ik vluchtig naar zijn gelaatsuitdrukking, in de ban van zijn herkenning. Hij zet zich haast onmerkbaar schrap, als een pad, staart verslagen voor zich uit. Mij daagt ineens hoe we beiden ergens vandaan komen, ergens heen gaan, dat we onze eigen paden kiezen en andere links laten liggen. Dat niets is voor altijd, tenzij we dat anders beslissen. Ik doe een stap opzij voor het jonge denderende geweld dat hem toehoort, voor de tocht in zijn nakend kielzog. Ik sta hem toe zijn verpulverende, zij het weinig overtuigende weg te banen. We glippen tastbaar dicht langs elkaar heen. In de overdonderende seconden die volgen verandert de wereld niet, de wachtende forenzen merken de innerlijke storm die twee seconden woedt niet op, de stalen stem van de omroeper weerklinkt.
Hij blijft het hebben, maar dat ik het geen aandacht verleen, ontgaat hem niet. Ooit was dat anders, zijn oude, vertrouwde blik en zijn ingehouden glimlach indachtig, op onze zoektocht naar elkaar, langs weerspiegelende ramen en deuren, doorheen zitbankspleten. Ik ban de herinnering, forever, hij loopt immers door naar achteren. Ik draai me niet om, houd mijn pad langs de sporen aan. De trein van 17.21 loopt binnen.

1 opmerking:

didiermaurice zei

ontroerend goed is beter dan onroerend goed, met een élégance presque nègre geschreven. Fijn hoor, Travels!