donderdag 24 september 2009

een vege toekomst


of anders gezegd, ode 11* van horatius. Ik heb de laatste dagen verdacht veel godennamen, godinnendaden en bijhorende mythes de revue zien passeren, zodanig veel zelfs dat het me zwaar te moede wordt. Het vraagstuk of iets in dit leven ook maar enige betekenis in zich draagt, in fel contrast met cest-la-vie vormt wel vaker een klein struikelblok. Dus zitten E. en ik in het aanschijn van de Brusselse skaters om de hoek (die vormen pas een verdichtsel op zich), de lunch te verdoen aan kruimels en fabeldichten. Hij is het die me wijst op Fatum, Fata en de wetten van de Parcen.

Dezelfde middag zoek ik hen op, de schikgodinnen, en laat ze langs de voordeur binnen. Ze stallen in zeer uiteenlopende tijdvakken hun bevallige drievuldigheid uit en ze deinzen niet terug voor fenomenale gebruikmaking van hun krachten. Ze doen me aarzelen, en toch ook weer niet. Ze schijnen me te willen duidelijk maken dat ik niet moet dralen, en al helemaal niet wil zeuren. Atropos knipt de draad onafwendbaar af, als Atropos daar zin in heeft. Wat zal ze zich bekommeren om wie er onderaan het draadje bungelt? Ik loods hen allen desalniettemin zorgzaam de achterdeur weer uit, kom tot de slotsom hun lotsbeschikking slechts als rode draad te willen zien. Hier. En nu.

* (bijzonder vrij vertaald) - vraag niet (want het is verboden te weten) welk een lot de goden ons toebedelen. raadpleeg ook geen voorspellende tableaus. hoeveel passender is het om te aanvaarden dat wat zo hoort ook zo zal wezen. het is beter niet te weten of Jupiter ons nog enkele winters geeft of dat dit de laatste winter wordt. wees wijs, zeef je wijn en snoei je vage hopen terug tot handelbare brokken. terwijl wij hierover malen slipt kostbare tijd alweer weg. pluk hem dus, die (grijze) dag, en vertrouw zo min mogelijk op de volgende.

2 opmerkingen:

didiermaurice zei

bijzonder vertaald, eigenlijk... èn beklijvend - werkelijk

traveling, in huis en erbuiten.... zei

:)))
et comment vont les bateaux, si non?